Kulinarne Impresje

Dobrego Poniedziałku...

2012-01-23T13:44:00.000Z

Szkoda, że jest tylko godzina 14 w Poniedziałkowe popołudnie... bo z chęcią napilibyśmy się takiego cydru...

cranberry mulled cider from tiger in a jar on Vimeo.

Miłego popołudnia wszystkim!

Spór o Cebularze…

2012-01-21T14:39:00.001Z

Na blogach kulinarnych i forachwidzę spory o pochodzenie cebularzy. Jedni mówią, że Lublina, inni że z Zamościa, a jeszcze inni, że z Podlasia…

A co legenda na to? A legendamówi, że placki z cebulą, pieczone na skraju szabaśnika wywodzą się z kuchniżydowskiej. Ich początki sięgają czasów Kazimierza Wielkiego. Być możewypiekała je królowi Esterka, kazimierska kochanka króla.

Z domowego przysmaku w XIX wiekustały się "przebojem” żydowskim piekarni na Starym Mieście w Lublinie iWieniawie.

‘Ja jadłem przed wojnącebularze, to cebularz był taki duży i on był tutaj podziurawiony w środku.Podziurawiony chyba nożem, posypany tą cebulą. Ale w tym miejscu, gdzie byłpodziurawiony, on w ogóle nie wyrastał i był cienki i chrupiący, a tylkoobrzeże było wyrośnięte. Jak się takiego cebularza posmarowało masełkiem topycha. A dzisiaj to jest taki "klajster”. To nie są cebularze’ – wspomina Waldemar Greszta. (Teatr NN, Historiemówione).

Cebularze robiono przed wojną wKazimierzu, Piaskach, Szczebrzeszynie. Dziś wypieka je kilkadziesiąt piekarni wregionie. Opowiadają też, że ten placek z cebulą nie ma sobie równych i całaLubelszczyzna jest z niego tak dumna, jak górale z oscypka. Dlatego też odkilku lat jest wyrobem markowym, właśnie jak oscypek.

Oryginalnie receptura zawieramąkę krupczatkę, drożdże, mleko, jajko, sól i cukier, no i masło. A i kształtplacka jest tu bardzo ważny. Te Podlaskie są jak małe drożdżowe bułeczkinadziewane lekko smażoną cebulą. Do ciasta dodaje się śmietany, wycina szklankąplacuszki, nakłada cebule przesmażoną z solą, pieprzem i majerankiem, formujemałe kuleczki, z wierzchu smaruje się je żółtkiem i piecze kwadrans douzyskania złocistego koloru.

My skorzystaliśmy z receptury naciasto, którą znaleźliśmy tutaj. Z braku maku, wykorzystaliśmy kilka innychskładników, które wkomponowały się świetnie. Tak więc powstała nasza wersja cebularzy, która zawiera…

250 g mąki pszennej

1 łyżeczka drożdży instant

2 łyżeczki cukru

1/2 szklanki mleka

1 jajko

1/2 łyżeczki soli

3 łyżki masła

Duży pęczek cebulki dymki

2 łyżki oleju

3 duże ząbki czosnku

1 łyżeczka płatków chilli

Sól i pieprz

Do miski przesiewamy mąkę. Robimywgłębienie. Wlewamy część letniego mleka, wsypujemy cukier i drożdże. Lekkomieszamy zagarniając odrobinę mąki. Posypujemy lekko mąką i odstawiamy na kilka- kilkanaście minut, aż zaczyn zacznie pracować. W między czasie roztapiamymasło. Do wyrośniętego zaczynu dolewamy ostudzone masło i sól. Jajko lekkoubijamy. Zostawiamy odrobinę jajka do posmarowania, a resztę wlewamy do mąki.Stopniowo dolewamy mleko i mieszamy. Wyrabiamy ciasto (ja wyrabiałam 5 minut wrobocie, ale można też wyrabiać ręcznie). Ciasto ma być elastyczne. Wyrobioneciasto odkładamy do miski nasmarowanej olejem, przykrywamy i odstawiamy wciepłe miejsce do wyrośnięcia. Ciasto powinno podwoić swoją objętość. U nasokoło 1,5 godziny w ciepłym miejscu (w pobliży boilera).

W między czasie kroimy cebulkę wdrobną kostkę. Podsmażamy cebulę na małej ilości oleju wraz z wyciśniętymczosnkiem i płatkami chilli. Kiedy cebula już zmięknie doprawiamy solą i świeżozmielonym pieprzem. Odstawiamy do wystudzenia.

Wyrośnięte ciasto dzielimy na 6równych części. Z każdej forujemy kulę i wałkujemy delikatnie na płaski placek.W między czasie nagrzewamy piekarnik do 200 stopni. Każdy placek po brzegachsmarujemy pozostałym jajkiem. Na środek każdego placka wykładamy farsz cebulowo- czosnkowy. Pieczemy w 200 stopniach przez około 25 minut, aż się zarumienią.

Takie słone cebularze są świetną zakąskądo piwa i wieczornego, domowego seansu filmowego.

*** A z ogłoszeń parakulinarnych, to ostatnio znaleźliśmy się w internecie, w jednym z artykułów na portalu Ugotuj.pl. Jest nam bardzo miło, i nieskromnie życzymy sobie więcej taki odniesień do kuilnarnych impresji. :)

Comfort Food – psychologiczna strona jedzenia

2012-01-07T17:17:00.001Z

Kilka dni temu, przygotowując na obiad włoską pastę z sardynkami i pieczoną bułką tartą, udało mi się zupełnie przez przypadek odnaleźć smak z dzieciństwa. W dzieciństwie Babcia często robiła nam domowej roboty makaron z zasmażoną bułką tartą… Może zabrzmi to dziwnie, ale to ubogie w składniki danie przywołuje wiele fajnych i ciepłych wspomnień i uśmiech na mojej twarzy do dnia dzisiejszego… pamiętam jak w babcinym salonie na wielkich arkuszach szarego papieru suszyły się nitki makaronu, to był fajny czas… to było takie nasze małe ‘comfort food’, które jadło się tylko u Babci i tylko ona robiła je najlepiej… Nie bez powodu wiele źródeł internetowych i literatura definiuje comfort food jako pożywienie, przygotowywane według tradycyjnych receptur z akcentem sentymentalno – nostalgicznym… Podczas gdy kolejni dietetycy spierają się i ścigają w wymyślaniu coraz to zdrowszych kombinacji żywieniowych, które niekoniecznie sprawiają, że jesteśmy szczęśliwsi, większość z nas i tak wraca do tych tradycyjnych, kojarzących się z ciepłem domowego zacisza i bliskimi nam osobami, potraw. To właśnie one sprawiają, że mamy uczucie przynależności. Makaron z serem, pudding czekoladowy, czy grillowana kiełbaska, może nie są najlepsze dla naszych tętnic wieńcowych i nie jest też sekretem, że sięgamy po ‘comfort food’ w okresach wzmożonego stresu czy negatywnych emocji. Jednak ostatnio natrafiłam na bardzo ciekawy artykuł w czasopiśmie ‘Psychological Science’, w których badania dr. D. Troisi i dr. Shira Gabriel’a udowodniły, że tak zwane ‘comfort food’ zwalcza uczucie osamotnienia. Autorzy badań zastanawiali się, czy ‘comfort food’ może sprawić, że ludzie myślą o swoich najbliższych i czy może przyczynić się do dobrego samopoczucia. Wyniki badań, bez wątpienia to potwierdziły. W jednym z eksperymentów uczestnicy mieli pisać przez sześć minut o walce z kimś bliskim, w celu wywołania poczucia samotności, podczas gdy inne grupy kontrolne miały neutralne emocjonalnie zadania pisemne. W każdej grupie, większość uczestników pisała o doświadczeniach jedzenia ‘comfort food’, podczas gdy inni pisali o jedzeniu nowo wymyślonych potraw. W kolejnym etapie badań, każda z grup miała odpowiedzieć na szereg pytań określających ich poziom samotności. Uczestnicy eksperymentu piszący o walce z bliską osobą wykazywali wysoki poziom osamotnienia. Ale ci, którzy na ogół czuli się bezpieczne w swoich związkach, co oceniano przed rozpoczęciem eksperymentu, udało się uratować się od samotności, pisząc o jedzeniu.

W opracowaniu autor, Jordan Troisi, mówi… "Odkryliśmy, że ‘comfort food’, są ściśle kojarzone z osobami bardzo nam bliskimi. Myślenie o spożywaniu tych produktów później służy jako przypomnienie o tych bliskich.’ W swoich esejach, większość uczestników pisała o doświadczeniu jedzenia z rodziną i przyjaciółmi. Autorzy podsumowują, iż żywność określana mianem ‘comfort food’ może służyć jako świetny i prosty sposób na łagodzenie uczucia samotności. W innym eksperymencie tych samych autorów, spożywanie rosołu/ chicken soup przez partycypantów, wywoływało intensywne myśli o relacjach z bliskimi, ale tylko wtedy, gdy rosół/chicken soup był przez nich traktowany jako ‘comfort food’.

My dziś nie czujemy się samotni ale brak słońca i wichura za oknem wpływa na nasza nieodpartą chęć zjedzenia czegoś relaksującego, bogatego w kalorie i przede wszystkim smacznego…. Tak więc korzystając z bogactwa brytyjskiego ‘comfort food’, przekrztałciliśmy starą zapiekankę kalafiorowo-serową na kalafiorowo-brokułowo-ziemniaczaną zapiekankę z sosem serowo- czosnkowym. Prosta, szybka, pyszna i świetna na długie zimowe wieczory z kimś bliskim.

Kalafiorowo-brokułowo-ziemniaczana zapiekanka z sosem serowo-czosnkowym

Składniki na 2 porcje:

1 główka kalafiora

1 główka brokuła

2 słodkie ziemniaki

200g kremu ‘fraiche’

100g dojrzałego sera ‘cheddar’

Sól i pieprz

2 duże ząbki czosnku

Sposób wykonania:

Rozdzielić kalafior i brokuł na kwiatuszki i gotować na parze około 6 minut. W oddzielnym garnku podgotować słodkie ziemniaki do miękkości. Następnie pokroić ziemniaki w 6milimetrowe plastry i wyłożyć nimi płaskie naczynie żaroodporne. My użyliśmy 2 głębokich talerzy żaroodpornych. Wymieszać krem ‘fraiche’ z uprzednio startym cheddarem oraz wyciśniętym czosnkiem. Doprawić solą i świeżo zmielonym pieprzem do smaku. Gdy warzywa będą gotowe, wymieszać je delikatnie z sosem serowo-czosnkowym i ułożyć na plastrach ziemniaków, można dodatkowo obsypać wierzch garścią startego cheddara. Piec w piekarniku do zbrązowienia w temperaturze 180 stopni.

Życzymy Wam smacznego i ciepłego wieczora w gronie najbliższych osób!

Witaj 2012

2012-01-03T09:00:00.009Z

No i jest! Przyszedł w ostatnią, grudniową noc i już z nami zostanie do kolejnej ostatniej grudniowej nocy… 2012… Zazwyczaj nie lubię cofać się do tyłu i rozkładać sytuacji i przeżytych momentów na cząstki pierwsze… na pewno nie na głos… w zamian za to, lubię gdzieś w duchu podziękować za to, co się wydarzyło lub chwała Bogu nie wydarzyło… za to, że wciąż mam obok siebie ludzi, których kocham i darzę przyjaźnią i za to, że Ci nieżyczliwi już sobie odeszli… uff… za to, że co miało być osiągnięte, takie właśnie się stało…

No i tu muszę wrócić do pewnego ciasta, które miało się pojawić na blogu już kilka miesięcy temu i jakoś się nie składało – a to komputer się zawiesił podczas pisania postu, a potem wena odeszła, a potem pamięć zawiodła… itd itd… ale dziś jest ku temu dobra okazja by zamknąć 2011 właśnie z Jabłkowym Murzynkiem Danusi… O pieczeniu na odległość pisałam już kiedyś tutaj. Tym razem jednak nie pieczemy obie – to ja piekę, a Danusia szefuje. Przez Skype’a. Wylicza mi składniki, jak mieszać, co ubijać, ile piec… w międzyczasie ploteczki, kolejny kubek herbaty...

Wyciągam ciasto i nie mogę się nadziwić – UPIEKŁO SIĘ! W porównaniu do mojego poprzedniego Murzynka, który miał raczej konsystencję płynną a nie stałą, ten wyszedł wyśmienicie… to dzięki Danusi!!! I nawet tysiące kilometrów, które nas dzielą nie przeszkodziły w całym przedsięwzięciu... a wręcz pozostawiły nutkę niedosytu, że nie możemy usiąść obok siebie i podzielić się kawałkiem ciasta przy filiżance dobrej herbaty...

Dziękuję Ci Kochana! Za obecność… nie tylko podczas pieczenia, i za rady… nie tylko kulinarne!

Murzynek z Jabłkami od Danusi

1,5 szklanki mąki

1 szklanka oleju

1 szklanka cukru

3 – 4 średnie jabłka (użyłam typu Bramley)

½ łyżeczki cynamonu

3 jajka

1 łyżeczka sody oczyszczonej

2 łyżki kakao

Mąka kukurydziana + Masło

Oddzielić żółtka od białek. Żółtka utrzeć z cukrem w mikserze. W międzyczasie, mąkę wymieszać z sodą. Dodać do żółtek i nadal mieszać. Następnie dodać stopniowo olej na zmianę z mąką. Następnie, białka ubić na sztywna pianę i dodać do ciasta, wciąż mieszając dodajemy wymieszane z cynamonem kakao. Kiedy masa jest już jednolita dodajemy obrane i pokrojone w małe kosteczki jabłka i przelewamy do wysmarowanej masłem i obsypanej bułką tartą foremki.

Wkładamy do piekarnika nagrzanego do 60 stopni piekarnika. Następnie po kilku minutach, tak aby ciasto rosło wraz ze wzrostem temperatury, zmieniamy ją na 120 stopni Celsjusza, a po kolejnych 15 minutach na 170 stopni. W tej temperaturze pieczemy jeszcze przez około 60 minut.

A życzenia? Hmmm… w tym roku bez szczególnych… no może jedno jedyne – malutkie, takie tyci tyci… Szczęście! Cokolwiek ma ono oznaczać ale mam nadzieję, że nas nie opuści…

Szczęśliwego 2012 dla wszystkich naszych czytelników! Daria i Jarek

Kulinarne Życzenia na Święta

2011-12-24T02:54:00.001Z

Składniki:

Miarka apetytu

Kostka ciepłej atmosfery

Szczypta niespodzianek i prezentów

Romantycznego aromatu kilka kropel

Kilka wypieków ‘na twarzy’

Kieliszek życzliwości

Kilka łyżek słodkich chwil

Grono najbliższych przyjaciół i rodziny

Sposób przyrządzenia:

Wszystkie składniki wymieszać i zaprawić gorącą mieszanką pięknych chwil. Przelać do czystego naczynia miłości, udekorować licznymi uściskami i samymi życzliwościami, posypać drobnymi upominkami i wspomnieniami. Piec w aromacie przyjaźni i zrozumienia. Podawać na talerzu akceptacji i zaufania! Spożywać w gronie najbliższych!

Świątecznego Smacznego dla wszystkich naszych czytelników, przyjaciół i rodziny!

Daria i Jarek

It's beginning to look a lot like Christmas, everywhere you go...

2011-12-21T00:19:00.000Z

Moglibyśmy wymienić milion powodów, dla których kochamy Święta... to uliczne kolędowanie, blask światełek i kolorowych girland w każdym oknie, zapach świerku, pomarańczy i cynamonu wypełniający domową przestrzeń… Śnieżne kule, gdy nakręcone wydobywają z siebie dźwięki znanych świątecznych pieśni… To również magiczna życzliwość, która rozprzestrzenia się wokół jak jakaś epidemia…

To także tradycje, które wyniesione z rodzinnego domu dziś spisuję na kartkach kuchennego notatnika… być może kiedyś sama je komuś przekaże…. Jedną z tych tradycji jest oczekiwanie na tą jedną jedyną wyjątkową kolację i pieczołowite przygotowywanie różnych przysmaków, co jest integralną częścią okresu świątecznego. Nasze mamy i babcie spędzały długie dni na przygotowywaniu najlepszych domowych receptur, które skrzętnie nam przekazywały. Pamiętam gdy, jako dziecko kilka dni przed Wigilią obserwowałam jak mama krzątała się po kuchni wciąż coś mieszając, ugniatając… pamiętam, gdy wodzona aromatem ciasta z prodiża zbliżałam się do niego by zerknąć przez małą szybkę czy już wyrosło… pamiętam też jak pomagałam kroić cebulę do marynaty śledziowej… brrrr.. łez było co nie miara…

Co roku w naszym rodzinnym domu na stole gościły tradycyjne śledzie w śmietanie. Kilka dni przed Wigilią płaty śledziowe marynowały się w zalewie octowej by potem podczas kolacji mogły aromatycznie zanurzyć się w śmietanie i w towarzystwie ziemniaczków w mundurkach lądować na naszych talerzach. I w tym roku nie może ich zabraknąć już w moim i Jarkowym domu. Nie mogło również w tym roku zabraknąć małych śledziowych eksperymentów. Tak więc poza tradycyjnymi śledziami na naszym stole pojawią się koreczki śledziowe w pesto.

Tradycyjne śledzie w śmietanie

6 filetów śledziowych solonych ala Matias

2 średnie cebule

400g śmietany (18%)

Świeżo zmielony pieprz

1 liść laurowy

3 ziarna ziela angielskiego

Kilka dni wcześniej, płaty śledziowe dokładnie płuczemy pod bierzącą wodą, przygotowujemy zalewę octową.

Do zalewy potrzebne są: 2 średnie cebule, 100 ml octu (10%), 400 ml wody, 8 kulek ziela angielskiego, 2 liście laurowe, sól i pieprz i łyżeczka cukru.

Do rondla wlać ocet i wodę, doprawić zielem angielskim, liśćmi laurowymi. Dodać, cukier, sól i pieprz do smaku. Doprowadzić do wrzenia i gotować ok 5 min. Gotową zalewę ostudzić. W drugim garnku sparzyć wrzątkiem pokrojoną w plastry cebulę i ostudzić. W uprzednio wyparzonych słoikach układać na zmianę warstwę cebuli i warstwę pokrojonych w kostki śledzi. Następnie zalać ostudzoną zalewą nie pozbywając się ziela angielskiego i liści laurowych. Szczelnie zamknąć słoiczki i odstawić w chłodne miejsce. Tak przygotowane śledzie mogą być przechowywane przez długie miesiące.

Gdy przyjdzie czas Wigilii, wyciągamy tak zamarynowane (bez zalewy) śledzie do miseczki, dodajemy świeżo pokrojoną w plastry cebulę (ilość według uznania). Śmietanę doprawiamy cukrem, solą i świeżo zmielonym czarnym pieprzem. Można dodać kilka kropel soku z cytryny. Wszystkie składniki dokładnie mieszamy. U nas w domu zawsze dodawało się do mieszaniny śmietanowej jeden listek laurowy i kilka ziarenek ziela angielskiego. Tak przygotowaną śmietaną zalewamy cząstki śledzi. I gotowe! Podajemy z uprzednio ugotowanymi lub upieczonymi ziemniakami w mundurkach.

Eksperymentalne koreczki śledziowe w czerwonym pesto

6 płatów śledziowych solonych

2 szklanki oliwy z oliwek ‘Extra Virgin’

Czerwone pesto

Mała garść liści bazylii

40g parmezanu

30g orzechów włoskich

1 lub 2 ząbki czosnku

150g suszonych pomidorów

Kilka łyżek oliwy z oliwek ‘Extra Virgin’

Odrobina octu balsamicznego

Wrzucić wszystkie składniki do robota kuchennego lub blendera i mieszać do momentu osiągnięcia pasty.

Jeśli masz więcej czasu, można także użyć moździerza. Dodać trochę więcej oliwy z oliwek jeśli pesto wyda się zbyt suche. Przełożyć do słoiczka i odstawić aby aromat składników się pięknie połączył.

Płaty śledziowe dokładnie płuczemy pod bierzącą wodą i osuszamy papierowym ręcznikiem. Każdy płat śledziowy kroimy wzdłuż na połowę tak by otrzymać dwa długie cienkie płaty. Każdy taki płat smarujemy obficie czerwonym pesto i zwijamy w koreczki zabezpieczając drewnianą wykałaczką. Tak przygotowane koreczki układamy ciasno w sparzonych uprzednio słoiczkach i zalewamy oliwą z oliwek. Ważne jest, aby zakryć wszystkie śledzie dokładnie oliwą gdyż w przeciwnym razie zaczną gnić. Następnie potrząsamy słoikiem delikatnie aby pozbyć się baniek powietrza i zakręcamy szczelnie. Tak przygotowane koreczki śledziowe mogą być długo przechowywane w chłodnym miejscu. Najlepiej smakują po kilku dniach gdy śledzie porządnie zamarynują się w pesto.

Życzymy Wam smacznych śledzikow!

Daria i Jarek

Listopadowe Reminiscencje

2011-12-18T00:43:00.000Z

No i znów zniknęliśmy na chwil kilka… ale to tylko dlatego, że ostatni miesiąc był dla nas niezwykle bogaty w wydarzenia, piękne spotkania, kulinarne nowości i małą kuchenną tragedię…

A zaczęło się od tego, że w tym roku zawitała na wyspy piękna jesień… taka, jaką można podziwiać na pocztówkach, pełna złota i czerwieni, do tego temperatura za oknem tylko rozpieszczała i rozpraszała… pozostawanie w domu zdecydowanie nie było opcją!

Zdarzyła nam się też mała kuchenna tragedia… Nasz ukochany robot kuchenny bardzo renomowanej firmy (nie powiemy jakiej) nie wytrzymał naszych kulinarnych impresji, pomruczał, poświstał i padł… nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że upodobał sobie dzień po wygaśnięciu gwarancji a nadmienić muszę, że gwarancja obowiązywała jeden rok. Szkoda, że tak zaawansowany i okropnie 'cenny' robot kuchenny podziałał tylko rok... :( Pamiętam, te roboty u mamy w domu, które wcale nie były tak skomplikowanymi maszynami a służyły nam przez długie lata… dziś z szerokim uśmiechem na twarzy wspominam sokowirówkę (tu marki też nie wspomnę), którą trzeba było przyciskać rękami do blatu stołu gdyż w przeciwnym wypadku latała po całej kuchni… i nikt nie miał jej tego za złe a soczki z marchewki robiła wyśmienite…

W środku Frederick Rossakovsky-Lloyd.

Tegoroczny listopad minął również pod znakiem różnych wydarzeń artystyczno – przyjacielsko- kulturalnych. Zdecydowanie chcielibyśmy wspomnieć o wernisażu malarstwa i rzeźby Fredericka Rossakovsky-Lloyd. Frederick poprosił by Kulinarne Impresje przygotowały zakąski, które zgrabnie miały towarzyszyć kontemplowaniu jego sztuki… i tak się stało… w menu wpisały się malutkie paczuszki z fety i winogrona pieczołowicie zwijane przez Jarka w szynkę parmeńską i zawiązane szczypiorkiem; mini placuszki ziemniaczane z fetą, tarta szpinakowo – czosnkowa; koreczki ananasowe z chutneyem cebulowym i masłem orzechowym; muffiny z kozim serem i tymiankiem… i wiele innych smakołyków, których nie sposób tu wymienić… wernisaż okazał się sukcesem a nasze zakąski znikały w mgnieniu oka co tym bardziej nas ucieszyło…

Jarkowe Paczki z Fetą i Szynka Parmeńską

5 plastrów szynki parmeńskiej lub prosciutto

8 owoców winogrona

1 kostka sera feta (150g)

Kilka gałązek szczypiorku

Winogrono opłukać i osuszyć, pokroić wzdłuż na połowy. Każdy plaster szynki przekroić wzdłuż na trzy równej długości paski. Podobnie, z fetą, którą należy pokroić w 1,5 centymetrowe kostki. Następnie, układać plaster szynki, na nim kostkę fety i połówkę winogrona, zawijać z każdej strony i obwiązywać szczypiorkiem tak by powstały małe ‘paczki’.

Ziemniaczane Placuszki z Fetą

3 duże ziemniaki

70g sera feta

kilka gałązek szczypiorku

garść koperku

1 jajko

sól i pieprz (do smaku)

1 ząbek czosnku

bułka tarta

oliwa

Ziemniaki ugotować i ugnieść. Fetę rozdrobnić widelcem, dodać do ziemniaków i wymieszać.
Dodać resztę składników i całość wyrobić drewnianą łyżką. Rozgrzać piekarnik do 180 stopni na opcji 'grill'. Następnie, uformować małe kotleciki, panierować w bułce tartej. Wyłożyć kotleciki na blasze, i spryskać oliwą z oliwek. Piec 30 minut, obracając aż do uzyskania złotego koloru. Podawać na ciepło lub jako zimną zakąskę.

Smacznego i ciepłego wieczora!

Chleba naszego powszedniego….

2011-10-16T18:32:00.002+01:00

Od zarania dziejów chleb miał bardzo ważne znaczenie w życiu człowieka – nie tylko był podstawowym pożywieniem, ale również miał wymiar symboliczny. Jego symbolika jest niezwykle bogata. Chleb, często uważany był za pokarm niezwykły, szlachetny i w wielu kulturach, zwłaszcza chrześcijańskich za święty. Oznaczał on płodność, mądrość i dostatek. Dlatego też spożywano go podczas ślubowań i przysiąg. Chleb traktowany jest również jako symbol godności i wartości ludzkiej pracy… a zwyczaj dzielenia się chlebem przetrwał do dziś i symbolizuje przyjaźń oraz gościnność. Zdarza się niekiedy, że dzielimy się chlebem bardziej z tradycji niż 'ze szczerego serca'. Mam jednak nadzieję, czego wszystkim nam życzę, że życzliwie wyciągnięta dłoń z kawałkiem pachnącego bochenka, będzie potrafiła przełamać nawet najbardziej zgorzkniałe serca. Zgodnie z tym pięknym zwyczajem, dzielimy się dzisiaj (online) ze wszystkimi domowymi piekarzami świata, kromką naszego pysznego chleba z płatkami owsianymi…

Wszystkim piekarzom, życzymy udanych i pięknych bochenków!!!

Chleb z płatkami owsianymi

Przepis pochodzi z książki J. Hamelmana "Bread"/znaleziony u Polki

375g białej pszennej mąki chlebowej

125g mąki pszennej razowej (100%)

83g płatków owsianych

313g wody (o temp. 24C)

50g mleka

33g płynnego miodu

33g oleju roślinnego

11g soli

1 1/2 łyżeczki drożdży instant

Płatki owsiane zalać ciepłą wodą i zostawić na 20 minut. Gdy zmiękną do płatków dodać resztę składników i wszystko dokładnie wymieszać. Następnie zagnieść średnio luźne ciasto, delikatnie lepkie od miodu. Miód nada również naszemu chlebkowi piękny kolor.

Miskę z ciastem przykryć lnianą ściereczką i pozostawić w ciepłym miejscu do wyrośnięcia na 2 godziny. Po 1 godzinie leżakowania ciasto powinno się odpowietrzyć poprzez ponowne ugniatanie (wystarczy kilka ruchów). Gdy ciasto podwoi swoją objętość, na opruszonym mąką blacie, lekko ukształtować okrągły bochen i dla upiększenia zwilżyć jego powierzchnię wodą (ja to zrobiłam własnymi rękami) a następnie posypać płatkami owsianymi. Tak przygotowany, przykryć ściereczką i pozostawić do ponownego wyrośnięcia przez ok. 1,5 godziny.

Chleb może być pieczony na blasze. Jednak my użyliśmy kamienia do pizzy, który należy włożyć do zimnego piekarnika tak, by rozgrzewał się razem z nim. Nagrzać piekarnik do 240st C i piec przez 15 minut, następnie zmniejszyć temperaturę do 220st C i dopiekać jeszcze 10-15 minut.

Wspaniałego Dnia Chleba 2011!!!

p.s. Polko, dziękujemy bardzo za inspiracje Twoim chlebkiem 'Vermont Sourdough' - jednak niestety w ostatnim okresie czasu uśmierciliśmy dwa zakwasy wiec sama rozumiesz... :) jak tylko wychodujemy nowy, napewno wypróbujemy!

Coś taniego, coś szybkiego, coś pysznego... Orientalny rosół z wieprzowymi pulpecikami

2011-10-10T19:42:00.000+01:00

Często wertuję czasopisma kulinarne w poszukiwaniu inspiracji lub poprostu szybkiego dania, które można zrobić w mgnieniu oka. Zauważyłam jedną ciekawą prawidłowość - ostatnio w brytyjskich czasopisamch kulinarnych coraz częściej można poczytać rubryki pod tytułem 'Budżetowe Potrawy'. W dobie wszechogarniającego kryzysu, kulinarni redaktorzy prześcigają się w pomysłach na najtańsze i najszybsze dania. Pomysł wydaje się być świetny jeśli oczywiście nie tracimy na jakości używanych produktów. Muszę przyznać, że wiele z tych 'budżetowych' pomysłów urzekła nas do tego stopnia, że musimy się z Wami podzielić... :) I to nie tylko ze względu na cenę, która wydaje się być naprawdę śmieszna, ale również pod względem różnorodności składników i prostoty wykonania.

Tym razem zupa - Orientalny rosół z wieprzowymi pulpecikami i kapustą.

Porcja dla 2 osób/ Wykonanie bardzo proste/Czas: 30 minut

250g mięsa mielonego wieprzowego

6 gałązek cebulki dymki (3 drobno posiekane, 3 pokrojone do dekoracji)

4cm kawałek świeżego imbiru (obranego, 1/2 wyciśniętego przez praskę, 1/2 pokrojonego w plasterki)

2 papryczki chilli (1 drobno posiekana, 1 pokrojona w paseczki)

2 garście bułki tartej

Olej sezamowy

1l rosołu z kury lub warzywnego

2 gwiazdki Anyżu

Sos Sojowy

100g kapusty jarmużowej (lub innej według uznania)

W dużej misce wymieszać mięso mielone, drobno posiekaną cebulę dymkę, starty imbir (my używamy do tego wyciskarki do czosnku), drobno posiekane chili i bułkę tartą (według uznania) oraz 1/2 łyżki oleju sezamowego. Porządnie doprawić solą i formować małe kuleczki/pulpeciki. Pulpeciki obsmażyć na patelni.

Wlać rosół, gwiazdki anyżu, imbir w plasterkach oraz 2 łyzki sosu sojowego do dużego rondla. Gotować na wolnym ogniu przez 5 minut. Nastepnie dodać kapustę i klopsiki, i ponownie gotować na wolnym ogniu przez 10 minut. Potym czasie dodać łyżeczkę oleju sezamowego, plasterki dymki i chili. Podawać w dużych miskach.

I gotowe!!! Nieprawdaż, że proste?

Przepis pochodzi z czasopisma 'BBC Olive' by Janine Ratcliffe.

Ku Pamięci.... czyli Buchty Prababci Wandy…

2011-09-30T23:25:00.003+01:00

Podczas gdy wszyscy wokół zachwycają się specjałami kuchni zachodniej, śródziemnomorskiej, chińskiej i indyjskiej…. Ja z Karolką wracamy do naszych rodzimych wschodnioeuropejskich tradycji…. Ja i Karolka to żywy dowód na wieloletnią, piękną przyjaźń na odległość… oddzielone tysiącami kilometrów i tak spotykamy się by razem kucharzyć…

… na kuchennym blacie laptop i my, w małym okienku skypa… starannie studiujemy przepis z malutkiej karteczki, który Karolina kiedyś spisała z relacji swojej babci Hani, która to otrzymała go ponoć od swojej mamy Wandy, czyli Karoliny prababci. W międzyczasie opowiadając sobie nowinki ostatnich dni. Po kolei mieszamy składniki: mąkę, mleko, drożdże, roztapiamy masło. Popijamy herbatę z cytryną… rozmawiamy o kwiatach i ziołach, wkładamy wyrobione bułeczki do piekarnika i czekamy, chwila na ploteczki o wszystkim i o niczym… pogoda dziś jest wakacyjna… nie możemy się nadziwić, że kilka dni temu wkładałyśmy jesienne ciuszki… jednocześnie wyciągamy nasze bułeczki i zapach jest piękny, nie możemy się nadziwić… ach i och.. robimy zdjęcia, ustawiamy monitory naszych komputerków by pochwalić się nawzajem naszymi wypiekami… podekscytowane… zupełnie jakbyśmy były tuż obok siebie… jak te buchty, które łączą się w trakcie pieczenia…

Od Karolki Mamy dostaje maila z rodzinną opowiastką związaną z buchtami… Cytuję za autorką: ‘Zawierucha wojenna rzuciła prababcię Kajki (czyli moja Babunię) do słowackiej Cadcy. Buchta to tamtejsza (znana też na naszym Śląsku Cieszyńskim) wersja drożdżówki, na którą przepis (a tak naprawdę jego brak) jest przenoszony w naszym domu z pokolenia na pokolenie. Od dzieciństwa uczyłam się, jak należy ją robić. Ot, zwykłe drożdżowe, ale nie każdy przepis zaczyna się od sakramentalnego: "posól garnek". I też, mimo szczegółowych instrukcji, ile i czego na oko domieszać, niewielu się udaje. Myślę, że cała tajemnica tkwi w sumiennym ręcznym wyrobieniu ciasta (żaden mikser, ani inna cud-maszyna!) tak, aby "nabrało" jak najwięcej powietrza. Czyli odrobinkę serca należy dorzucić . W buchcie rozsmakowani są wszyscy bliscy znajomi, a stała sie sławna, gdy jeden z przyjaciół zażyczył sobie jej w prezencie ślubnym. Zapach ciepłej jeszcze drożdżówki dostarczonej na uroczystość kościelną, skutecznie rozproszył nie tylko Pana Młodego. Nazwa jest idiomem. Tak samo brzmi w Czechach, Słowacji i Polsce. Udanych wypieków, cieszę się, że nasz domowy specjał wędruje w świat! I smacznego oczywiście.

Całusy dla Was i przytulanki – Maryla.’

Rozmarzyłam się...

Buchty z powidłami węgierkowymi.

1/8 l mleka

20 g świeżych drożdży

75 g cukru (dać połowę i ewentualnie dosypać wg uznania)

80 g masła

400 g mąki pszennej

2 jajka

Szczypta soli

120 g powideł śliwkowych (u mnie własnej roboty, ale o tym w następnym poście, a u Karolki świetne powidła firmy Łowicz).

Do obtoczenia: ok. 1/4 kostki masła rozpuszczonego w rondelku

Na kruszonkę: 2 łyżki stołowe masła rozpuszczonego w garnuszku, 4 łyżeczki cukru, 2 łyżki mąki, 1 łyżeczka cukru waniliowego. Wymieszać wszystkie składniki do uzyskania grudkowatej konsystencji.

Podgrzać mleko. Drożdże rozkruszyć w miseczce i wymieszać z połową podgrzanego mleka i 1 łyżką cukru. W dużej misce na sam spód wysypać szczyptę soli (u nas ok. ½ łyżeczki) Przesiać mąkę. Zrobić w mące dołeczek i do niego wlać drożdże z mlekiem i przysypać je mąką. Odstawić do wyrośnięcia na 15 minut w ciepłym miejscu.

W małym rondelku rozpuścić masło.

Do miski z mąką i drożdżami dodać 1 żółtko i 1 jedno jajko. Dodać resztę cukru i mleka. Za pomocą drewnianej łyżki, wykonując ruchy jakby od spodu ciasta, wyrobić na gładką masę. Przy tego rodzaju mieszaniu można zobaczyć jak ciasto ‘bąbluje’ – odpowietrza się (to dobry znak). Następnie wlewać rozgrzane (ale nie gorące) masło po ściankach miski i wykonując te same ruchy łyżką od spodu szybko wyrobić na gładką masę. Ciasto powinno być gęste tak by można było łatwo formować kulki. Opcjonalnie, można dodać rodzynki uprzednio wymoczone w mleku i osuszone. Miskę nakryć i postawić w ciepłe miejsce na co najmniej godzinę. Ciasto powinno podwoić objętość.

Piekarnik rozgrzać do 180 st C. Wysmarować formę (okrągłą lub keksówkę) i obsypać mąką.

Masło (100 g) rozpuścić na patelni i wysmarować nim dłonie tak by ciasto się do nich nie lepiło. Ciasto delikatnie nacisnąć i podzielić na 8 dużych porcji. Z każdej zrobić kulkę a do środka wcisnąć łyżeczkę powideł śliwkowych. Każdą z kulek obtoczoną w maśle umieścić w formie (piekłam w okrągłej tortownicy o średnicy 23 cm, a Karolina w dużej keksówce). Odstawić do wyrastania na 15 - 30 minut. Następnie, za pomocą pędzelka kuchennego wysmarować każdą kulkę białkiem z jajka i posypać kruszonką.

Piec 30 minut.

Pięknego Weekendu!

Chleb z pieczonymi ziemniakami, czosnkiem i rozmarynem :)

2011-09-20T19:26:00.000+01:00

Jakiś czas temu nabyliśmy książkę Jeffreya Hamelmana o sztukach wypiekania chleba. Pisaliśmy o niej tutaj. Muszę jednak przyznać, że jest ona dość wyrafinowana jak dla początkujących domowych piekarzy jak my. Jest ona świetną encyklopedią niezbędnej wiedzy w zakresie pieczenia, hodowania zakwasów i formowania pięknych bochenków. Jednak, skomplikowane, czasochłonne receptury, minimalna ilość zdjęć, konieczność posiadania zakwasu w wielu wypiekach oraz wiele (niezgłębionych jeszcze przez nas) zagadnień, sprawia, że książka jest przeznaczona dla wykwintnego piekarza. Co zresztą objawiło się w kilku niestety nieudanych wypiekach… O rany, jak sobie przypomnę pierwsze bagietki według Hamelmana – nie dałoby się ich nawet piłą tarczową przekroić hehehe… Ale przecież nie od razu Rzym zbudowano, prawda?

Nie poddając się, dziś znowu zajrzałam do księgi J.H z zamiarem ponownej pruby – chleb z pieczonymi ziemniakami od razu przykuł moją uwagę a skoro obiecałam, że wszystkie wrześniowe wpisy będą w pewnym stopniu poświęcone ziemniakom, to niech tak będzie! A do tego przepis nie wymagał użycia zakwasu chlebowego, który ostatnio niestety mi obumarł :( Wczytując się w przepis trochę się obawiałam, że znów może mi nie wyjść… więc zajrzałam do Liskowej Pracowni Wypieków i oczywiście znalazłam tam uproszczoną wersję tegoż samego chleba. Liskowy przepis różni się tym, że nie wymaga zrobienia zaczynu na dzień przed pieczeniem. Ale Jeffreyowa opcja pieczonych ziemniaków (u Liski gotowanych) w składzie chleba podobała mi się zdecydowanie bardziej. Proces pieczenia ziemniaków wydobywa i podkreśla ich smak, co lubię w nich najbardziej, no i do tego chrupiąca skórka… Hamelman podaje jeszcze kilka innych propozycji składnikowych - czosnek i rozmaryn, które pięknie wkomponowały się w całą recepturę.

Równanie przedstawia się tak:

Prostota przepisu Liski + Pieczone ziemniaki z czosnkiem i rozmarynem Hamelmana = Pełny Sukces!!

Chleb z pieczonymi ziemniakami

100 g ziemniaków

400 g pszennej mąki chlebowej

200-250 ml wody

1,5 łyżeczki soli

1 łyżeczka cukru

1,5 łyżeczki drożdzy suszonych

3 łyżki oliwy z oliwek

3 ząbki czosnku

2 gałązki świeżego rozmarynu

Ziemniaki umyć, osuszyć i pokroić w małe kosteczki. Piec na blasze razem z czosnkiem i rozmarynem oraz kilkoma łyżeczkami oliwy na rozgrzanym grillu. Następnie, ostudzić ziemniaki i zagnieść niedbale widelcem. Spaloną skórkę pozostawić (ona nada chlebowi ładniejszego koloru).

W dużej misce połączyć wszystkie składniki. Wodę należy dolewać stopniowo, jej ilość zależy od rodzaju mąki. Zagnieść gładkie i sprężyste ciasto (ręcznie lub mikserem). Przełożyć do miski wysmarowanej oliwą, przykryć folią i odstawić do wyrastania na godzinę. Następnie z ciasta uformować okrągły bochenek, który przełożyć do koszyczka lub miski wysypanej mąką. Odstawić do wyrastania na 45-60 minut. Kamień do pizzy (jeśli nie mamy, wystarczy blacha wyłożona papierem do pieczenia) wstawić do piekarnika i nagrzać do 240 st C. Wyrośnięty bochenek przełożyć na rozgrzany kamień, spryskać ścianki piekarnika wodą ze spryskiwacza lub na dno piekarnika wsypać ok. 1/2 szklanki kostek lodu. Po 10 minutach, zmniejszyć temperaturę do 210 st C i dopiekać kolejne 15-25 minut, do zrumienienia bochenka. Upieczony chleb przełożyć na kratkę kuchenną i ostudzić przed pokrojeniem.

Smacznego!

Wykwintnym i bardziej doświadczonym piekarzom domowym z chęcia polecam książkę Jeffreya Hamelmana 'BREAD. A baker's book of techniques and recipes'.

Ziemniaki ala Hasselback z pesto szpinakowo – orzechowym.

2011-09-16T00:26:00.003+01:00

Ziemniaki, kartofle, grule, bulby, perki, pyry, bałabany, harcaki… Nazwijcie je jak chcecie… :)

Niech się zgłosi ten, kto nie lubi ziemniaków… Wątpię by znalazła się taka osoba. A przynajmniej nigdy nie spotkałam takiej na swojej drodze… Nasza miłość do ziemniaków nie zna granic, do każdego typu ziemniaka, słodkiego, słonego, ugotowanego, upieczonego, usmażonego na głębokim oleju… To jedne z najbardziej, jeśli nie najbardziej wszechstronnych warzyw korzeniowych. Są proste, obfite w składniki odżywcze i witaminy i smaczne pod każdą postacią. I najchętniej poświęcilibyśmy wszystkie wrześniowe wpisy na blogu rozmaitym ziemniaczanym daniom z całego świata. Tak więc zacznijmy od tego jakże banalnego a robiącego wrażenie (na talerzu).

Ziemniaki Ala Hasselback pochodzą ze Szwecji, a nazwa wywodzi się od restauracji Hasselback, która po raz pierwszy zaserwowała je w tej formie. W niektórych restauracyjnych menu, można je spotkać pod nazwą ‘accordion potatoes’ (‘ziemniaki akordeonki’) i do dziś są przygotowywane w ten sam sposób, tak że każdy ziemniak pokrojony jest w cienkie plasterki, ale nie przez całą jego średnicę, a następnie prażony w maślanej oliwie z plasterkami czosnku spoczywającymi pomiędzy plasterkami. Poza eleganckim wyglądem, jest jeszcze jeden fenomen w tej metodzie – dzięki szczelinom pomiędzy plasterkami, ziemniak wystawiony na wysoką temperaturę piekarnika, staje się pięknie chrupiący na zewnątrz i delikatnie miękki i kremowy wewnątrz. To zdecydowanie podkreśla smak samego ziemniaka, który w ten sposób upieczony może być serwowany jako przystawka, jako dodatek do dania głównego lub przekąska. My polecamy pozostawienie skórki i spożywanie ziemniaka wraz z nią, gdyż wszystkie najważniejsze dla ziemniaka składniki odżywcze (Żelazo, Białka i Witaminka C) znajdują się tuż pod jego skórką.

Składniki: porcja na 2 głodne osoby :)

Dwa duże ziemniaki (rodzaj według uznania), starannie umyte i osuszone.

4 ząbki czosnku, pokrojone na cienkie plasterki

4 czubate łyżki stołowe masła

kilka łyżek oliwy z oliwek (wg uznania)

sól morska

Ponacinać każdy ziemniak na plasterki ale nie przez całą jego średnicę. W szczeliny między plasterkami włożyć cienkie plasterki czosnku. Opruszyć każdy ziemniak solą morską, gruboziarnistą. Następnie przykryć warstwą masła (grubość według uznania) i skropić oliwą z oliwek. W uprzednio nagrzanym do 220 stopni piekarniku (najlepiej z nawiewem) piec ziemniaczki na blasze przez 1 godzinę do momentu aż skórka będzie chrupiąca. Podawać gorące oblane dowolną ilością szpinakowo – orzechowego pesto.

Pesto ze szpinaku i orzechów nerkowców.

Inspiracja zaczerpnięta od Joy the Baker

2 duże garście młodego, świeżego szpinaku

2 ząbki czosnku

1/4 szklanki prażonych nerkowców

2 łyżeczki soku z cytryny

1/2 łyżeczki skórki z cytryny

1/3 szklanki świeżo startego parmezanu

sól i pieprz do smaku

1/3 szklanki oliwy z oliwek

Umieścić wszystkie składniki pesto w misce robota kuchennego i miksować do osiągnięcia drobno grudkowatej konsystencji. Doprawić solą i pieprzem do smaku. I gotowe!!! Nadmiar pesto przechowywać w szczelnie zamkniętym słoiczku w lodówce. Może się przydać do różnego rodzaju makaronów lub z pieczywem czosnkowym jako przekąska.

Smacznego i miłego weekendu wszystkim!

Jamie Oliver kontra przemysł drobiowy i pieczony kurczak :)

2011-09-07T00:57:00.002+01:00

Otwarcie się przyznajemy, że uwielbiamy mięsne potrawy… nie musimy być wegetarianami, żeby jednak zrozumieć jak ważne jest dobro zwierząt. Jako typowi mięsożercy, musimy godzić się z faktem, ze zwierzęta muszą umrzeć. Niemniej jednak, cenimy sobie, jeśli zwierzę jest dobrze chowane i dorasta w jak najbardziej naturalnym sobie środowisku. Szczególnie godnymi uwagi są kury, które wydają się być hodowane w najbardziej przerażających warunkach a to ze względu na coraz bardziej rosnące zapotrzebowanie światowego rynku. Tak więc, kury, które trafiają na półki naszych sklepów wyglądają świetnie, tylko czy zdajemy sobie sprawę z tego jakie życie wiodły zanim zostały tak pięknie poukładane by przyciągnąć nasze oko w supermarkecie? Cała sprawa uświadamiania społeczeństwa była już poruszana przez wiele organizacji przyjaznych zwierzętom, jednak kucharze - celebryci mają największą przewagę w tej kwestii… Szczególnie zapadła mi w pamięci kampania Jamiego Olivera z 2007 roku, której istotą było pokazanie, często odrażających scen z życia hodowanych kur. Dzięki temu społeczeństwo jest w stanie podejmować świadome decyzje o tym co jeść a nie wspierać przemysł drobiowy, który skutecznie ukrywa przed nami szokującą prawdę o warunkach hodowli kurcząt. Ciekawym aspektem akcji Jamiego było to, że nie namawiała ona do absolutnego przejścia na wegetarianizm, ale pobudzała do świadomego dokonywania wyboru. My dokonaliśmy już wyboru… A wy? Zachęcamy Was do obejrzenia całego eksperymentu Jamiego Olivera, który miał znaczący wpływ na spadek kupna kurcząt hodowanych w klatach w Wielkiej Brytanii. Cały program możecie obejrzeć TUTAJ

A tymczasem my na stole dziś mamy pięknego, smacznego ‘free range’ kurczaka według przepisu Jamiego Olivera.

Pieczony kurczak z warzywami i tymiankiem

1,5 kg kurczak ‘free range’

2 średnie cebule

2 marchewki

2 laski selera

1 główka czosnku

oliwa z oliwek

sól morska i świeżo zmielony czarny pieprz

1 cytryna

mały pęczek świeżego tymianku, rozmarynu, szałwia, lub mieszanina wszystkich tych ziół

Natrzeć kurczaka od środka i od zewnątrz dużą ilością soli i świeżo zmielonym pieprzem – najlepiej zrobić to z samego rana. Następnie przykryć, wstawić do lodówki i trzymać do momentu rozpoczęcia szykowania obiadu. Dzięki temu mięso będzie po upieczeniu naprawdę chrupiące i wyśmienite.
Wyjmij kurczaka z lodówki na 30 minut przed włożeniem do pieca.
• Rozgrzej piekarnik do 240 ° C/475 ° F / gaz 9
• Nie trzeba obierać warzyw - wystarczy je umyć i posiekać na dowolnej grubości kostki
• Podzielić główkę czosnku na ząbki, pozostawiając je nieobrane
• Wrzucić wszystkie warzywa i czosnek na dużą formę do pieczenia i skropić oliwą z oliwek, doprawić solą i pieprzem
• Ostrożnie nakłuć cytrynę, używając końcówki ostrego noża
• Umieść cytrynę wewnątrz kurczaka razem ze wszystkimi ziołami
• Umieść kurczaka po środku formy do pieczenia, pomiędzy warzywami, wrzucić ziemniaki i całość włożyć do nagrzanego piekarnika
• Zmniejszyć temperaturę natychmiast do 200 ° C/400 ° F / gazu 6 i piec kurczaka około 1 godzinę i 20 minut
• W połowie pieczenia podlać kurczaka sosem, który się z niego wydzielił i jeśli warzywa wyglądają na suche, dodać troszkę wody, aby zatrzymać ich nadmierne spieczenie
• Po upieczeniu podawać z ulubionymi sałatkami lub surówkami.

Smacznego i spokojnej nocy!

Gnocchi czy Kopytka? Oto jest pytanie – część II

2011-08-14T23:25:00.000+01:00

No i znowu gnocchi… nic na to nie poradzę, że je uwielbiam i gdyby tylko doba miała 50 godzin to robiłabym je codziennie… pisałam już o nich wcześniej tutaj (klik). Ale napiszę jeszcze raz!!! Tak więc po dogłębnych dywagacjach i sporach, pozostawiłam kopytka kopytkami a gnocchi gnocchami… Te pierwsze zawsze będą mi się kojarzyły z tymi domowymi, robionymi przez mamę, którym zawsze towarzyszył jakiś mięsny lub grzybowy sos. Acha! I zapomniałabym! Kopytka zawsze były najlepszym daniem w studenckich barach mlecznych – kosztowały grosze a jaki smak…. I do tego kwaśne mleko… ach... Absolutny hit czasów studenckich… Za to gnocchi zawsze będą mi się kojarzyć z czymś wymyślnym, różnymi ziemniakami, dziwnymi dodatkami, sosami serowymi i Włochami…

Dziś więc Gnocchi ze słodkich, brytyjskich i jamajskich ziemniaków, pasternaku z serem pleśniowym i piniowcami… inspiracja zaczerpnięta z Delicious Magazine, 2011.

500g pasternku

500g słodkich ziemniaków (u nas 1 brytyjski i 1 jamajski ziemniak)

50g parmezanu

2 łyżki oliwy z oliwek

175g mąki pszennej

1 duże jajko 25 g masła

400g świeżego szpinaku

125g ulubionego sera pleśniowego (u nas blue cheese)

75g orzechów piniowych, spieczonych na patelni

sól i świeżo zmielony pieprz

szczypta chilli (u nas płatki chilli)

Przygotowanie:

Rozgrzać piekarnik do 180 st C. Ugotowć pasternak w garnku z wrzącą, osoloną wodą przez 3-4 minuty, odcedzić i umieścić na blasze do pieczenia, razem ze słodkimi ziemniakami. Skropić połową oliwy, a następnie piec około 30 minut do miękkości, obracając regularnie. Następnie, wszystkie składniki przecisnąć przez praskę do ziemniaków do dużej misk tak by całkowicie ostygły. Sekretem dobrych gnocchów jest to, że ziemniaki muszą całkowicie zimne przed połączeniem z mąką i jajkiem. Do ostudzonych ziemniaków dodać parmezan, mąkę i żółtko. Dobrze przyprawić solą i pieprzem i wyrabiać ciasto aż do uzyskania gładkiej masy. Podzielić ciasto na pół. Obie połówki zrolować w 2,5 centymetrowe wałki a następnie pokroić na 3 cm kawałeczki i umieścić na obsypanym mąką talerzu. W garnku zagotować wodę, osolić i gotować gnocchi aż wypłyną na powierzchnię około 2-3 minut. Odcedzić na łyżce cedzakowej. Roztopić połowę masła na patelni na średnim ogniu, następnie dodać szpinak. Smażyć przez kilka minut, aż zwiędnie. Doprawić gałką muszkatołową aby wydobyć jego smak i szczyptą chilli. Zdjąć z patelni i odstawić. Roztopić masło i pozostałą oliwę i smażyć gnocchi kilka minut, aż zrobią się złote. Podawać na szpinaku z serem pleśniowym i posypanymi orzeszkami piniowymi .

Smacznego!

‘You like tomato and I like tomahto...’, czyli najlepsza zupa pomidorowa jaką jedliśmy…

2011-08-12T15:33:00.000+01:00

Otóż, rodzajów zup pomidorowych jest tyle, ilu ludzi na Ziemi. ‘You like tomato and I like tomahto…’ Nie znam osoby, która nie lubiłaby pomidorów, już nie mówiąc o zupie pomidorowej, na której większość z nas pewnie się wychowała. Z dzieciństwa pamiętam tą zabielaną śmietaną z ryżem lub kluseczkami robioną na rosole z poprzedniego dnia. Potem w czasach studenckich, gdy czasu na jedzenie było zdecydowanie za mało, była moda na gorący kubek pomidorowy Knorra – zresztą nie był taki zły :)!! Po pierwszych odwiedzinach we Włoszech, w naszym domu przyszedł trend na taką z samych pomidorów, bazylii z dodatkiem parmezanu i czosnkowymi grzankami. Odkąd mamy dostęp do najróżniejszych przypraw i produktów świata, nasza słynna pomidorowa przeobrażała się z każdym gotowaniem – a to delikatna w smaku i kremowa, a to pikantna z nutką wędzonej papryki, po taką z dużą ilością rozmarynu i jogurtu… mogłabym wymieniać i wymieniać… Po tych wszystkich eksperymentach przyszedł czas na coś bardziej tradycyjnego ze szczyptą nowości… Szukając inspiracji, połączyliśmy kilka różnych znanych nam przepisów i tym sposobem wyszła nam chyba najlepsza zupa pomidorowa jaką jedliśmy.

Nasza zupa pomidorowa

1kg pomidorów San Marzano

2 duże marchewki

4 ząbki czosnku

1 duża cebula

½ litra bulionu warzywnego

Sól morska

Świeżo zmielony pieprz

Szczypta papryki wędzonej w proszku

Oliwa z oliwek z białymi truflami

Kilka łyżek jogurtu greckiego

Makaron ‘Stellette Stars’ (drobny, w kształcie gwiazdek)

Przygotowanie:

Piekarnik nagrzać do 180 st C.

Pomidory umyć, ponacinać skórki na krzyż. Marchew, cebulę i czosnek obrać. Ułożyć warzywa w formie do pieczenia, skropić oliwą i posypać solą i pieprzem. Piec około 1 godziny.

Po upieczeniu, zdjąć skórkę z pomidorów. Obrane pomidory i pozostałe składniki zmiksować niedbale by widoczne były grudki warzyw. Dodać bulion i wędzoną paprykę. Na koniec dodać dwie lub trzy łyżki jogurtu greckiego. Podawać z wcześniej ugotowanymi wcześniej makaronowymi gwiazdkami. Tak podaną zupę skropić na koniec oliwą truflową.

Wersji piosenki ‘Let's Call The Whole Thing Off’ Państwa Gershiwnów też jest kilka... jednak nasza ulubiona to ta zaśpiewana przez Elle Fitzgerald and Luisa Armstronga, którą możecie tutaj posłuchać do miseczki pysznej pomidorowej :)

Smacznego!

Jedz, jedz a apetyt sam przyjdzie... :)

2011-08-11T16:00:00.002+01:00

Czasem są takie dni, że nie mamy apetytu i najchętniej nie jedlibyśmy nic! A tu obiad z przyjaciółmi ustalony na 14…. O rany! Co tu zrobić – wertuję książki i magazyny kulinarne nerwowo, ale żaden przepis mnie nie zadowala, żaden nie trafia w mój wyjątkowo kapryśny gust, spoglądam na zdjęcia pięknych potraw i też mnie jakoś nie poruszają. Po pół godzinnym wertowaniu znajduję…. Bomba!!! Krzyczę na całą kuchnię… i w tym momencie telefon – ‘Kochani, właśnie wychodzimy z domu, będziemy u Was za jakąś godzinkę…’ – oznajmiają znajomi. A ja totalnie w polu z obiadem… no cóż! Trzeba szybko coś wymyśleć żeby zająć ich przed głównym daniem a i pobudzić apetyt do tego co nastąpi później… I po raz kolejny, uświadamiam sobie za co kocham kuchnię i kulturę spożywania posiłków we Włoszech… To oni przecież wymyślili obok francuskiego hors d’oeuvres swoje antipasti, appertizers, przystawki… czy jak kto woli sobie to nazwać…

Historia antipasto nawiązuje do starożytnych Rzymian, którzy stosowali antipasto jako środek pobudzający przed głównym posiłkiem. Ta idea ewoluowała z dwóch bardzo różnych warunków kulturowych - ekstremalnego bogactwa i ubóstwa z konieczności. Bogaci używali antipasto jako wstęp do wielodaniowej kolacji. Dla ubogich, antipasto było ulicznym ‘fast foodem’, który można było tanio kupić i zjeść w przerwie od pracy.

Podobnie jak czołówka zapowiadająca świetny film, tak właśnie pojawiające się na stole antipasti zwiastują coś pysznego, wyjątkowego. Już nawet widok pięknie przygotowanych małych przystawek może zmienić nastrój spotkania, kusząć gości do stołu… A ich głównym zadaniem jest pobudzenie apetytu (czego mi dziś potrzeba) i kubków smakowych bez poczucia wypełnienia żołądka. Mogą być na zimno, na ciepło, ugotowane lub na surowo… czego dusza zapragnie… Ważne jest, by swym wyglądem, kompozycją smaków i kolorów, zachęcały do rozpoczęcia posiłku… nawet jeśli apetyt dziś nam nie sprzyja…

Porządny talerz antipasto powinien zawierać kawałki owoców, pomidorów, cieniutko pokrojonych plastrów ulubionych wędlin i serów, marynowanych oliwek i grzybów, oraz owoców morza…

U nas wyglądał tak…

Sałata ‘Rocket’

Plastry Szynki Serrano

Kawałeczki Melona ‘Honeydew’ (spadziowego)

Płatki Parmezanu

Odrobina świeżo zmielonego pieprzu

Kilka kropel sosu balsamiczno – malinowego

Przepis na sos balsamiczno - malinowy:

2 szklanki świeżych malin

1/3 szkalnki octu balsamicznego

2 łyżki stołowe cukru

Przygotowanie sosu:

W małym rondelku na średnim ogniu, gotować maliny, ocet balsamiczny i cukier. Mieszać od czasu do czasu, około 15 do 20 minut. Sos/ glazura będzie gotowa, gdy cała mieszanina zmniejszy objętość i zgęstnieje. Tak więc czas gotowania może być u każdego różny.

Wszystkie składniki antipasto poukładać na talerzykach w ulubiony sposób, posypać świeżo zmielonym pieprzem i skropić sosem balsamiczno – malinowym. Podawać przed większym posiłkiem – sukces murowany!!! Wasi goście będą zachwyceni!!!

Smacznego

Wieczorne Pieczenie

2011-08-03T21:39:00.001+01:00

No i stało się... postanowiłam nauczyć się piec ciasta… nigdy jakoś nie miałam duszy ani też zacięcia do pieczenia a pierwsza i jedyna próba upieczenia Murzynka zakończyła się totalną porażką. Murzynek niestety miał konsystencję płynną i można go było pić z kubeczków…. Heheheheh

Tym sposobem, porzuciłam wszelkie próby pieczenia na parę lat. No ale skoro udało mi się wypiec kilka pięknych bochenków chleba na własnej roboty zakwasie to czemu miałoby się nie udać z chociażby prostymi ciastami, pomyślałam… no i udało się!! Parę dni temu delektowaliśmy się smacznym i solidnej konsystencji, własnego wyrobu chlebkiem bananowym. Wybrałam go tylko dlatego, że receptura na niego jest dziecinnie prosta i do tego jeszcze banany… kto nie lubi bananów? To jedne z tych owoców, z których można zrobić absolutnie wszystko – od koktajli, po desery na zimno i na ciepło z grilla, ciasta i muffiny… zaobserwowałam nawet jak Brytyjczycy zajadają się z rana podwójnymi tostami przełożonymi plastrami bananów… jednym słowem czego dusza zapragnie!!!

I jak zawsze przed wielkimi próbami przeszukałam Internet wszerz i wzdłuż i znalazłam świetny przepis, którego efekty widać poniżej. Jest idealny na śniadanie, czy też niezapowiedzianą niedzielną wizytę przyjaciół…. Dosłownie ekspresowy….

Chleb Bananowy

Składniki na 1 duży lub 2 małe bochenki

Nagrzać piekarnik do 180 stopni.

W jednej misce wymieszać:

4-5 łyżki miękkiego masła

2 jajka

2 lub 3 bardzo dojrzałe banany

2 /3 szklanki cukru (według uznania)

Użyć wyciskarki do ziemniaków, widelca, lub blendera do zmiksowania bananów i wymieszać dokładnie składniki razem. Lepszy efekt dają niewielkie (1 cm) kawałki banana w cieście ale większość powinna mieć konsystencję papki.

W drugiej misce połączyć:

1 1/3 szklanki mąki pszennej

3/4 łyżeczki soli

1/2 łyżeczki sody oczyszczonej

1/4 łyżeczki proszku do pieczenia

1/2 łyżeczki cynamonu (opcjonalnie)

Połączyć mokre i suche składniki i wymieszać do otrzymania jednolitej masy. Dodać garść posiekanych i uprzednio zapieczonych w piekarniku orzechów włoskich lub pekanów ( u mnie włoskie). Wlać ciasto do wysmarowanej masłem formy i piec w rozgrzanym piekarniku. Małe chlebki około 30 minut, normalnej wielkości bochenek 50 minut. Po tym czasie można sprawdzić konsystencję drewnianą pałeczką – gdy będzie sucha – nasz bochenek jest gotowy. Wtedy wyjąć z piekarnika i studzić na kratce. Chlebek smakuje wyśmienicie zarówno na ciepło jak i na zimno.

Smacznego i miłego wieczora wszystkim domowym kucharzom i piekarzom!!

Droga Franczesko....

2011-07-23T13:56:00.001+01:00

Przypuszczam, że wszyscy mamy duże półki pełne opasłych książek kucharskich w naszych kuchniach. Choć pewnie niewiele jest takich, których używamy najczęściej, a już na pewno mamy jedną taką, którą kochamy za jej receptury i styl autora... Już jakiś czas temu przestałam kupować "tylko książki kucharskie", jak je nazywam. Ja kocham te książki, które są czymś więcej niż zbiorem przepisów i zdjęć sfotografowanych dań, ale tych, które opowiadają historie, dają żywy i fascynujący wgląd w życie autorów i można je czytać bez końca... nie tylko w kuchni ...

Mary Contini jest jedną tych autorów, których mogę czytać w nieskończoność i śmiać się z jej uroczych, krótkich rodzinnych historyjek, które przekazuje swojej córce Franczesce w postaci krótkich listów. Jej książka ‘Dear Francesca’ jest pełna ciepła, miłości i szacunku dla tradycyjnego włoskiego stosunku do spożywania posiłku jako fundamentu życia i wychowania rodzinnego.

Tak Mary Contini napisała do swojej córki Franczeski ....

''Droga Franczesko,

Gdy tata był bardzo młody, wiele długich wakacji spędzał u dziadków, Annunziaty i Luigiego. Nauczył się mówić po neapolitańsku, aby zrozumieć włoską mentalność i korzystać z najlepszych włoskich smakołyków. Annunziata kochała go z pasją i gotowała mu wszystko najlepsze, na co mogła sobie pozwolić. Była instynktowną kucharką. Nigdy nie czytała, nigdy nie posiadała żadnej książki kucharskiej, a jak nakarmić dobrze rodzinę nauczyła się od swojej matki i teściowej. Jak my wszyscy, miała też swój jeden lub dwa słabe punkty. Wiedziała, że jej wnuk kocha gnocchi. Zawsze serwowała je dla niego w samym dniu przybycia. Cieszył go rytuał uszczęśliwiania babci, który wyrażał poprzez zjedzenie dwóch lub trzech solidnych porcji gnocchi. Jej gnocchi były dość ciężkie i, jak ona sama im starsza tym cięższe były jej gnocchi. Gdy miała osiemdziesiąt pięć lat, jej gnocchi nazywane były "Pietre di piombo", "twarde jak skały" - choć nigdy w jej obecności.

Podczas miesiąca miodowego, kiedy odwiedziliśmy Annunziate i Luigiego, nalegała na pokazanie mi, jak gotować jej gnocchi dla mojego nowego męża. Był to już mój obowiązek, mimo wszystko, aby zapewnić mu wszystkie jego potrzeby. Wliczając w to gnocchi! Aby udowodnić jej, jak ją kocha, i podejrzewam, aby dać mi znać, kto tu rządzi, twój ojciec nie zjadł jednej, nie dwóch, lecz trzy wielkie talerze "kamieni"... Powiem tylko, że zajęło mu to trzy dni, by dojść do siebie, a powiew władzy ulotnił się na jakiś czas....

To są gnocchi mojej mamy. Wiele włoskich kobiet dodaje proszek do pieczenia, aby pozbawić je ciężkości. Moja mama używa trochę mąki (samo rosnącej, czyli z dodatkiem soli), by uzyskać ten sam efekt. Musisz wybrać mączne ziemniaki do gnocchi. Woskowe lub młode ziemniaki się nie nadają.''

450g ziemniaków, takich jak Maris Piper, King Edward lub Desiree

1 żółtko jaja, ubite

200g mąki pszennej

20g mąki samorosnącej

szczypta soli morskiej Maldon

A ponadto:

100g masła

100g suszonych pomidorów, posiekanych

150g mieszanych oliwek bez pestek

Garść świeżych liści bazylii, rozdartych, plus dodatkowe do przybrania

150g sera mozzarella, osuszonego

Oliwy z oliwek, do skropienia

Metoda

1. Gotować nieobrane ziemniaki w dużym garnku z wodą do miękkości. Odcedzić, a gdy ostygną, usunąć z nich skórki. Przełożyć przez praskę.

2. Dodać żółtko, dużo soli i mąki i wszystko mieszać ze sobą czystymi rękami. Zagnieść na posypanej mąką powierzchni przez kilka minut.

3. Nastawić duży garnek z wodą i czekać do wrzenia. Ciasto podzielić na niewielkie części, z których należy formować wałki, spłaszczać nożem i krajać skośne niewielkie kluseczki. Gotować kluski we wrzącej wodzie, partiami, przez 3-4 minut, aż wypłyną na powierzchnię.

4. Rozgrzać grill do wysokiej temperatury. Rozgrzać masło w dużym garnku żaroodpornym. Dodać gnocchi, i piec, aż będą chrupiące i złote. Nastepnie, przełożyć wszystkie gnocchi na patelnię. Dodać pomidory, oliwki, bazylię i podsmażyc lekko.

5. Wrzucić ser, najlepiej mozzarelle na gnocchi, położyć patelnię pod gorącym grillem, piec aż ser się stopi i zezłoci. Podawać skropione oliwą i posypane listkami bazylii.

''.... Tradycyjnie, gnocchi były robione ‘na oko’. Kobiety nigdy nie ważyły ziemniaków i mąki. Po prostu oceniały w trakcie robienia, kiedy musiały dodać i ile każdego ze skladników. Franczesko, użyj powyżej podany przepis jako przewodnik i przygotowuj je tak jak lubisz.Franczeska, nie pozwól by babcia Annunziata dowiedziała się, że Twój ojciec lubi moje gnocchi bardziej niż jej !...''

My zrobiliśmy nasze gnocchi według receptury Mary Contini i nie moge wyjść z podziwu... w końcu znalazłam perfekcyjną konsystencję gnocchi.... Smakują absolutnie wyśmienicie!! I to dzięki Mary i Franczesce....

Smacznego!!!

Słodkie powroty...

2011-07-18T15:40:00.000+01:00

Wróciliśmy… Po kilku miesiącach blogowej nieobecności znów jesteśmy… Śmiejemy się z Jarkiem, że to chyba zaczyna być nasz rytuał, że każdego roku, w okolicach maja nasza kulinarna aktywność chowa się do swych zakamarków, książki kucharskie oblekają się warstwą przyjemnego kurzu, prawie codziennie krzyczący robot kuchenny nagle nie chce wydobyć z siebie nawet szeptu, rozmaitość produktów i przysmaków zalegających w szafkach nie robi na nikim żadnego wrażenia a nasza kulinarna fantazja i pisarska wena jadą na wakacje… nawet podglądane od czasu do czasu ulubione blogi jakoś nie wzbudzają większych emocji… czy to brak czasu, czy pozimowe zmęczenie – kto to wie… no cóż, czas wracać z tych wakacji, fantazjo!!!! No i tak dzisiaj w kuchni jakby huragan przeleciał – robot już wystukuje swój rytm, na lodówce stoi laptop wyświetlający pięć różnych receptur na muffiny, garnki i miski obijają się o siebie, zapach cynamonu roztacza się w powietrzu i ja… Podekscytowana i zniecierpliwiona stoję przy piekarniku i przeszyta dreszczykiem kulinarnej emocji czekam na cynamonowo – śliwkowe muffiny….

Cynamonowo – Śliwkowe Muffiny

Składniki na 12 muffinów:

2 szklanki mąki

1 łyżeczka proszku do pieczenia

1 łyżeczka sody oczyszczonej

2 jajka, roztrzepane

120 g drobnego cukru

1 łyżeczka cynamonu

pół szklanki oleju

300 g jogurtu greckiego

5 śliwek, pokrojonych na małe kawałki

Do posypania:

1/4 szklanki cukru demerara

Przygotowanie:

Tradycyjnie - w jednym naczyniu wymieszać składniki suche, w drugim mokre, połączyć razem, dodając na koniec śliwki.

Ciasto nałożyć do muffionwej formy, każdego muffina posypać cukrem demerara, piec około 25 minut w temperatutrze 190ºC. Poczekać chwilę zanim przestygną, potem wyciągać z formy. Studzić na kratce.

Smacznego :)

Kilka słow od Danusi...

2011-06-19T22:45:00.001+01:00

Tutaj pisaliśmy wam o historii Danusi. Dzisiaj kilka słów od niej samej:

"Moi Drodzy,

Jest kolejna dobra informacja, otrzymałam zgodę na wyjazd do Francji, NFZ pokryje koszty leczenia!!!:)
Teraz leżę w szpitalu w Sosnowcu i czekam na operację.

Dziekuję Wam wszystkim za zainteresowanie moją sytuacją i pomoc zarówno tą materialną jak również pozytywną energię i dobre słowa, które do mnie docierają. To wszystko wiele dla mnie znaczy, szczególnie teraz przed operacją, więc trzymajcie kciuk :)

W imieniu swoim i Wojtusia jeszcze raz Dziękuję Wam za wszystko i całuję każdego z osobna:)
Pozdrawiam i życzę Wam dużo szczęścia i radości:)!!

Danuta"

Majowe powroty...

2011-05-11T00:03:00.001+01:00

Jeden z dwóch kieliszków od których
wszytko się zaczęło...

I tak oto po sezonie na długie weekendy i różnego rodzaju wyjazdy, rozjazdy i odjazdy jesteśmy z powrotem. Letnie nastroje wkraczają w nasze życie i nie sposób zapobiec myśleniu o miejscach słonecznych i kojarzących się z radością i kulinarnymi rozkoszami oczywiście. Hiszpania... znowu. Hehe No cóż lubimy tam wracać naszymi zmysłami przy każdej nadażającej się okazji. A okazja sama dzisiaj przyszła. Zaczęło się od tego, że odwiedziłem charity shop, sklep prowadzony przez organizację charytatywną. Dla tych, którzy nie wiedzą kilka słów o tym jak to działa. Sklep przypomina trochę komis, to znaczy, że przynosimy do takiego sklepu jakieś rzeczy, które wciąż są dobre ale nam już się do niczego nie przydają lub po prostu nie podobają nam się więcej. W sklepie zostają one wycenione i wystawione na sprzedaż. Tu podobieństwo z komisem się kończy ponieważ my nie dostajemy żadnych pieniędzy w zamian ale zyskujemy pewność, że cały zysk z ich sprzedaży trafi na cele charytatywne typowe dla oraganizacji prowadzącej dany sklep. Osobiście przy każdej okazji zamiast wyrzucić czy spróbować sprzedać coś za parę groszy na gumtree... oddajemy do takiego miejsca.

Ale wracajac do rzeczy... Odwiedziłem więc okoliczny sklep i na półce zobaczyłem dwa kieliszki do wina, które po prostu wiedziałem, że powinny się znaleźć na naszym stole. Wysokie, z grubego lekko zielonkawego szkła pieknie pasowały do wizji lata, słońca i wina stołowego. Więc bez zastanowienia kupiłem je (za całe £2,5) i radośnie udałem się w stronę domu. Po drodze myślałem o tym co zrobić na obiadokolacje.. Szklanki już miałem więc przydałoby się do nich wino. Czerwone, dla kontrastu z kolorem szkła. Ładnie wyglądałby też stół zastawiony różnego rodzaju jedzeniem. W tym momencie byłem już o krok od myśli... Tapas!! No i właśnie pojawił się pomysł na posiłek. Po drodze odwiedziłem więc jeszcze sklep i kupiłem długo dojrzewającą szynkę i 300 gram chudej wołowiny. Powoli pojawiał sie obraz kolacji, do której za parę godzin zasiądziemy. Jeszcze tylko jogurt grecki, ogórek, mięta - wszyscy już się pewnie domyślają, że będzie też sos Tzatziki :) - i już mam wszystko czego brakowało w lodówce.

W rezultacie na stole miały się pojawić:

Wołowina grillowana z serem feta

Schab zawinięty w szynkę i również zgrillowany,

Zapieczone w oliwie ziemniaki z chili

Oliwki

Suszone pomidory

oraz
Sałata lodowa i pomidorami

Jeżeli chodzi o schab to pomyślałem, że doskonale przyprawiony i upieczony przez mamę Darii schab będzie pasował do naszych kulinarnych podróży. Tak więc polski schab stał się częścia idei tapas.

Jak? Oto przepis na schab w szynce długo dojrzewającej:

Pokroiłem schab w trzy plastry o grubości około 1cm. Następnie przekroiłem każdy plaster na pół kładąc na każdym z nich połowę czerwonego winogrona i małą gałązkę tymianku. Całość zawinąłem w plaster dojrzewającej szynki leśnej. Tak przygotowane "zawijańce" ułożyłem na ruszcie i po polaniu oliwą grilowałem około 15 minut aż szynka się zrumieniła. Chrzest polsko hiszpański okazał się doskonałym pomysłem.

Składniki:

3 plastry domowej roboty schabu pieczonego

3 duże winogrona czerwone

6 plastrów szynki długo dojrzewającej

sześć małych gałązek tymianku

2 łyżki oliwy z oliwek

Wołowina z greckim przytupem

Wołowinę pokrojoną w kostkę zamarynowałem z wyciśniętym czosnkiem, octem balsamicznym, szczyptą pieprzu, suszoną wędzoną papryką, szczyptą płatków z chili, bazylią, oregano i szczyptą soli. Całość ułożyłem w terrakotowej cassuelas wymieszałem z oliwą i po pół godzinie wstawiłem do piekarnika ustawionego na opcję grill. Mieszać od czasu do czasu żeby wołowina podpiekła się z każdej strony po okóło godzinie dodałem pokrojany w kostkę ser feta i zastawiłem jeszcze na 15 minut.

Składniki:

300 gram chudego steka wołowego pokrojonego w kostke 2 cm

100 gram sera feta pokrojonego w kostkę

4 ząbki czosnku wyciśniętego

1 łyżka suszonej wędzonej czerwonej papryki

1/2 łyżeczki oregano

1/2 łyżeczki bazylii

1/2 szklanki oliwy z oliwek

80 ml czerwonego octu balsamicznego

szczypta soli, pieprzu i papryki chili

Kieliszki doskonale się sprawdziły i stały się już chyba naszymi ulubionymi szklankami do wina. Promienie wpadającego przez okno wieczornego słońca zabarwiły pokój ciepłym kolorem i poczuliśmy się jak w Hiszpani na drodze do Camino.

Smacznego!

Pomoc Danusi cześć druga...

2011-05-02T23:51:00.001+01:00

Tutaj pisaliśmy o historii Danusi.

Pierwszy etap zakończony pomyślnie! Ciąża i poród przebiegły bez komplikacji i Danusia cieszy się teraz, wraz z nami wszystkimi, zdrowym synkiem Wojtusiem!! Witamy na świecie Wojtuś!!

Ten dzień sprawił wiele radości wszystkim, zarówno bliskim jak i nieznajomym, którzy śledzą los Danusi. Wojtek został ochrzczony w Krakowie w Święta Wielkanocne. Przyjmujemy to jako dobry znak na drodze do wyzdrowienia tym bardziej, że narodziny Wojtusia dodały mamie nowych sił do walki o zdrowie. Na tym etapie chcielibyśmy gorąco podziękować przyjaciołom ale również tym wszystkim, którzy spontanicznie wsparli konto Fundacji na rzecz pomocy Danusi. Cieszymy się, że jesteście z nami i jeszcze raz na forum SERDECZNIE DZIĘKUJEMY za dobre słowa i Wasze krzepiące maile.

W Chrzcinach uczestniczyliśmy i powyżej zdjęcie z Tego Dnia.

----------------------------------------------------------------------------

Jak możesz pomóc:

Wpłaty prosimy kierować na konto fundacji: Fundacja Rak'n'Roll - Wygraj życie z dopiskiem „Dla Danusi”.

Dostępnych jest kilka form płatnosci.

Korzystając z Paypal'a:

Opcja pierwsza:
Odwiedź stronę Fundacji Rak'n'roll i kliknij na przycisk "Przekaż Darowiznę". Po wpisaniu i uaktualnieniu kwoty zaloguj się i w oknie "Dodaj specjalne instrukcje dla sprzedającego" wpisz "Dla Danusi".

Opcja druga:

Jeżeli przelewasz pieniadze ze swojego konta Paypal użyj adresu e-mail: ela@raknroll.pl nastepnie w tytule wplaty wpisz "Dla Danusi" i wybierz opcje "Opłatę manipulacyjną pokrywa odbiorca" - dzięki temu suma, którą pobierze Paypal z przelewanej kwoty bedzie mniejsza ze wzgledu na działalność non-profit Fundacji.

Przelew z banku:

Jeżeli wysyłasz datek z Polski, to użyj numeru konta Fundacji: MULTIBANK 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042.

Jeśli wysyłasz datek z zagranicy, użyj numeru konta bankowego MULTIBANK w standardzie IBAN: PL73 1140 2017 0000 4502 1050 9042.

Swift code: BREXPLPWMUL

1% podatku:

Dzięki pomocy Caritas Archidiecezji Krakowskiej, które udostępniło swoje konto, możliwe jest również przekazanie 1% podatku na koszty leczenia.
Osoby, które w ten sposób zechcą pomóc Danusi w zebraniu potrzebnej kwoty, proszone są o wpisanie poniższych informacji w swoim rozliczeniu rocznym. Caritas Archidiecezji Krakowskiej KRS 0000207658 dopisek: Leczenie Danuty Baranik.

----------------------------------------------------------------------------

Będziemy wdzięczni za każde wsparcie.

Daria i Jarek (Brat Danusi)

Urodzinowe Dylematy

2011-04-03T14:42:00.002+01:00

Co zrobić gdy nie jest się fanem słodkich ciast ani żadnych tortów a na widok gęstych, przesłodzonych kremów robi się niezbyt dobrze… No i do tego jak ucieszyć podniebienie ukochanego, który obchodzi swoje urodziny… nie powiem, które bo mogę mieć z tego powodu poważne kłopoty :) ale przyjmijmy, że jest jeszcze młody – a przynajmniej mówi, że tak się czuje. Nie ukrywam, że plan jest w połowie egoistyczny bo ja miłośniczką słodyczy też nie jestem a moja odmowna reakcja na poczęstunek czekoladką lub cukierkiem zawsze wzbudza u ludzi dziwne spojrzenia i słowa : „O rany – ty chyba z Marsa jesteś, że odmawiasz takiej pyszności…” heheh no cóż! Z Marsa nie jestem ale z nieodpartą chęcią zamieniam czekoladę na pyszną kanapkę ze świeżego pieczywa, z nadmiarem sałaty i jakimś dobrym serem….

Ale wracając do urodzin ukochanego to dopadł mnie jeszcze jeden problem – fizyczny brak czasu, którego ostatnio jak na lekarstwo. Dlatego po przyjściu do domu pośpiesznie zaczęłam wertować magazyny i książki kucharskie w poszukiwaniu czegoś, co by choć wyglądem przypominało urodzinowy smakołyk. No i znalazłam te mini tarty, które robią się w tempie ekspresowym a zawierają wszystko to, co mogłam na chwilę obecną znaleźć w naszej lodówce – genialne!!! Pomyślałam – nie musze iść po zakupy (uffff wielka ulga), nie muszę spędzać w kuchni połowy dnia, a uśmiech ukochanego od ucha do ucha już widzę oczami wyobraźni… no i swój też :)

Tak więc do dzieła:

Mini Tarty Cebulowe z Anchois
Najpierw kruche ciasto – najprostszy przepis, który kiedyś dostałam od znajomej i sprawdza się w absolutnie każdym przepisie na tarty – słodkie, pikantne, te ekspresowe i te najbardziej wymagające. I jeszcze dodam, że nie ma możliwości by nie wyszło a ilość składników jest super minimalna:

125g mąki pszennej
75g masła schłodzonego, pokrojonego w małe kosteczki
1 jajko

Wszystkie składniki ciasta zagniatamy porządnie, tak by powstała gęsta, gładka masa. Następnie formujemy z ciasta kulę, zawijamy w folię kuchenną i wkładamy do zamrażalnika na czas robienia farszu do tarty, u mnie jakieś 10 – 15 minutek.

Farsz:

2 łyżki oliwy z oliwek

30g masła
450g cebuli, pokrojonej w cienkie plasterki
750g sera żołtego
115ml mleka
2 duże jajka
1 łyżeczka nasion kminku, pokruszonego
szczypta soli
szczypta kolorowego pieprzu, świeżo zmielonego
60g filetów z anchois, przekrojonych na pół wzdłuż

Przygotowanie:

Rozwałkować ciasto na opruszonym lekko mąką blacie, a następnie użyć szklanki o szerokiej średnicy do wykrojenia krążków. Krążkami wyłożyć blachę do mufinków i włożyć do lodówki na 15 minut do schłodzenia.

Rozgrzać oliwę i masło na patelni, dodać cebulę. Przykryć i gotować na małym ogniu, mieszając od czasu do czasu, przez 10 minut, aż cebula będzie miękka, ale nie zbrązowieje. Odstawić do ostygnięcia.

Rozgrzać piekarnik do 200 ° C (400 ° F / Gaz 6) i włożyć blachy z wyłożonym kruchym ciastem na 5-7 minut. Następnie, do każdej foremki włożyć łyżkę cebuli. Połączyć razem mleko, jaja, ser i kminek, jeśli używasz. Doprawić do smaku solą i pieprzem, następnie wlać do każdej foremki. Filety anchois ułożyć na wierzchu we wzór literki S lub jak wolicie, i piec przez 25 minut, aż ciasto będzie złote, a nadzienie związane. Najlepiej sprawdzać chińską pałeczką lub patyczkiem do szaszłyków. Podawać na ciepło choć na zimno następnego dnia też nieźle smakują.

Smacznego!

O energii żywności i najprostszej zupie świata... :)

2011-03-20T17:40:00.002Z

Od dłuższego czasu, coraz częściej zastanawiam się nad tym, co tak naprawdę oznacza zdrowe odżywianie. Zwłaszcza, odkąd media donoszą o tym wszem i wobec próbując, niezbyt skutecznie walczyć z chorobami cywilizacyjnymi takimi jak otyłość, cukrzyca i choroby serca. No i do tego, odkąd mamy świetny dostęp do produktów z całego świata a przyrządzanie codziennych posiłków stało się raczej przyjemną podróżą kulinarną, lubię też mieć pełny wpływ na to jakie produkty kupuję – mięso u halalskiego rzeźnika czy też hiszpańskie pomidorki, a może owoce z Pakistanu… wybór jest ogromny!!! Wśród znajomych zauważyłam też pewien trend kupowania okropnie drogiej żywności organicznej. Tylko czy tak naprawdę zdrowe jedzenie musi być drogie i dlaczego coś, co jeszcze 10 lat temu było na porządku dziennym i gościło na stole każdej gospodyni domowej, dziś oznacza luksus? Czy my, mieszkańcy zachodniego świata wiemy tak naprawdę, co jeść by czuć się świetnie i zdrowo przez długie lata? Podczas gdy przeciętni europejczycy, chorując na grypę poszukują porady kolejnego lekarza medycyny konwencjonalnej, po drugiej stronie globu Chińczycy, najzdrowszy naród świata spożywają jakiś pyszny rozgrzewający posiłek, który dodatkowo posiada wartości antywirusowe… Sama miałam okazję przekonać się o dobrodziejstwach medycyny i filozofii chińskiej, lecząc dolegliwości, z którymi konwencjonalna, na pozór świetnie rozwinięta medycyna nie dawała rady. No i tak natrafiłam na książkę ‘Chinese System of Food Cures: Prevention and Remedies’. Kto by pomyślał, że żucie świeżych czereśni może zwalczyć zapalenie krtani... Tak więc książka ukazuje fascynujące, sprawdzone sposoby korzystania z leczniczych właściwości żywności poprzez zrozumienie ich smaku, energii, działania i ruchu... to również tłumaczy, dlaczego żywność działa na ludzi w różny sposób. Kluczem do tego jest ‘y score’, czyli skala oparta na tradycyjnej zasadzie Yin i Yang dotyczącej żywności i typów ciała. Książka zawiera ogromną liczbę pomysłów na wybór i przygotowanie setek warzyw, owoców, mięsa, zbóż i roślin strączkowych w celu łagodzenia i leczenia szerokiego zakresu problemów zdrowotnych, takich jak: otyłość, palenie tytoniu, bezsenność, astma, choroba wrzodowa, cukrzyca, nadciśnienie, zapalenie nerek, zapalenie wątroby, biegunka, anemia i wiele innych. Kto z nas by pomyślał, że żywność posiada energię – no cóż Chińczycy wiedzieli to od wieków. Energie żywności odnoszą się do ich zdolności do generowania odczucia - zimna albo gorąca - w organizmie człowieka. Tak więc według tej zasady – spożywanie produktów z ciepłą energią pozwoli nam doświadczyć uczucia gorąca w ciele a żywności z zimną energią, uczucie zimna. W codziennym życiu, każdy wie, że jedzenie lodów sprawia, że czujemy zimno a picie gorących napojów powoduje uczucie ciepła w organizmie. Poza energią ciepła i zimna, jedzenie posiada również energię chłodzącą, ciepłą i neutralną. Nie odnoszą się one jednak do aktualnego stanu żywności. Przykładem jest herbata, która ma energię chłodzącą, więc nawet jeśli pijemy gorącą herbatę to tak jakbyśmy pili zimny napój, gdyż wkrótce po wypiciu herbaty, jej ciepło zostanie utracone i zaczyna ona generować zimną energię, co powoduje, że nasze ciało zaczyna się wychładzać. Odwrotnie, spożycie czerwonej papryki, która posiada energię wytwarzającą ciepło i nawet jeśli zjemy paprykę prosto z lodówki, jej pozorne zimno zostaje utracone w organizmie tuż po spożyciu, powodując uczucie gorąca. Ta cała wiedza wydaje się pozornie bardzo enigmatyczna jednak nieświadomie to właśnie nią posługujemy się w codziennym życiu wybierając odpowiednie potrawy. W deszczowy, zimny dzień, gdy zmoknięci wracamy do domu i pierwsze co nam przychodzi do głowy to, by zjeść coś rozgrzewającego – na przykład miskę gorącej zupy z pieczonych warzyw.

U nas dziś jest bardzo ciepło, pierwsze oznaki wiosny już chyba na dobre nawiedziły wyspę, promienie słoneczne ogrzewają nas przez okno a w garnku wrze fasola mung… Według reguły yin i yang, posiada ona energię chłodzącą a więc przywraca równowagę gdy jest nam gorąco lub mamy gorączkę. My co prawda gorączki nie mamy a ciepłem promieni slonecznych upajamy się radośnie, ale prostota tej zupy zadziwiła nas do tego stopnia, że postanowiliśmy ją ugotować. Nie można pominąć oczywiście wszelkich innych dobrodziejstw zawartych w tej małej fasolce, tj. proteiny, witamina B6 i C, kwas foliowy i inne….

Tą zupą można delektować się zarówno na gorąco lub zimno, i jest orzeźwiająca i zdrowa!

Trudno jest napisać dokładny przepis na tę zupę, gdyż ilość składników zależy od indywidualnego smaku i gustu. My, na dwie głodne persony, użyliśmy mniej więcej tyle składników:

2, 5 kubka świeżej fasoli mung (moczonej uprzednio przez dwie godzinki)

3 łyżki cukru

5 kubków wody

Umieścić fasolę mung i wodę w garnku. Doprowadzić do wrzenia i gotować na wolnym ogniu przez około 1 godzinę. Dodać cukier do smaku.

I to tyle – czyż nie jest to najprostsza i najzdrowsza zupa świata?

Smacznego!!!

Rosół o orientalnym zabarwieniu

2011-03-16T17:55:00.001Z

Dzisiaj powiało orientem... Zdecydowanie mieliśmy ochotę na "chińszczyznę" i coś lekkiego przy okazji. Na talerzu znalazła się więc zupa inspirowana kuchnia japońską częściowo okraszona składnikami typowymi dla chińskich rubieży kulinarnych. Nietypowo jak dla kuchni słowiańskiej podana pierś z kurczaka wyglądała niesamowicie estetycznie, a równocześnie wciąż smakowała jak mięso grilowane, a nie gotowane. Ale od początku.

W lodówce mieliśmy rosół, taki nasz polski zrobiony na kurczaku z warzywami itd. Tradycyjny. W gruncie rzeczy chińska czy japońska "zupa z kury" jest niewiele inna. Ale jednak. Więc żeby otrzymać bardziej orientalną wersję na bazę dla zupy zagotowałem rosół z czosnkiem, korzeniem zielonej cebuli i niewielką ilością czerwonej łagodnej papryki chili i imibru. Po około 40 minutach odcedziłem zupę, dodałem porwane liście pak choi i zieloną cebulkę pokrojaną w około centymetrowe kawałki. Zagotowałem jeszcze 10 minut i zupa gotowa.

Składniki na rosół "orientalny"
1 litr czystego rosołu
2 zielone cebulki
6-8 ząbków czosnku
1 niewielka papryka chili - łagodna
1 cm korzenia imbiru
1/2 pak choi

Kiedy ja bawiłem się w miedzykontynetalną konwersję rosołu, otulone chłodem lodówki piersi z kurczaka czerpały aromat z marynaty.
Po około dwóch godzinach filety wylądowały na grilu gdzie pieczone smakowicie zrumieniły się z obu stron.

Marynata:
4 łyżki wody
4 łyzki jasnego sosu sojowego
2 łyżki Mirimu
4 ząbki czosnku wyciśnięte przez praskę
2 cm świeżego korzenia z imbiru staretego lub równiez wyciśniętego
szczypta cukru brązowego
1 łyżeczka soku z cytryny

Aromaty unoszące sie nad kuchnią uruchomiły już soki trawienne....

Kurczak dochodzi na grilu więc czas na makaron. W naszym przypadku użyłem zwykłych chińskich noodl'i. Po kilku minutach gotowania odcedziłem i ułożyłem po jednej stronie talerza. Zgrilowaną, cudownie aromatyczną i chrupiacą pierś z kurczaka pokroiłem pod skosem w plastry w wielkości "na kęsa" żeby można było nabierać pałeczkami i ułożyłem pierś na noodlach. Zielenina z rosołu wylądowała po drugiej stronie talerza. Następnie wylewamy rosół na talerz. Delikatnie aby nie zburzyc tej misternej kompozycji ;) na koniec dekorujemy i wypełniamy luki smakowe. Na mięso układamy marynowany imbir, zieloną cebulkę, czerwoną paprykę i paski czosnku.

Dekoracja:

Marynowany imbir

Posiekana zielona cebulka

Posiekana czerwona papryczka chili - ostrośc wg uznania

Pokrojony w paski czosnek

Smacznego.

Chwila relaksu i wytrawny bochen z suszonymi pomidorami...

2011-03-05T17:33:00.000Z

O rany co to był za tydzień... Dziwny... Dziś sobota czy niedziela... bo już straciłam poczucie czasu?

W poprzednim tygodniu wszystko jakby się powywracało do góry nogami - senne dnie, potem bezsenne noce, pogoda nie chce współpracować - jednego dnia świeci słońce i już wyciągamy ekwipunek by rozpocząć sezon balkonowy... następnego dnia zimowe płaszcze otulają nas po same uszy...

opuściłam trzy zajęcia z yogi... BARDZO ŹLE :(

nie ugotowaliśmy nic szczególnego - same proste, super ekstra szybkie potrawki, jedząc pewnie też w tempie ekspresowym... nie pamiętam... no właśnie nie pamiętam czym karmiliśmy ciało w poprzednim tygodniu...

pamiętam, że napisałam egzamin, którego bałam się jak diabli... wychodząc z sali emocje odeszły bezpowrotnie... BARDZO DOBRZE!!!

dostaliśmy wiele odpowiedzi i pięknych słów od znajomych i nieznajomych w sprawie naszego apelu o pomoc dla Jarka siostry, za które jesteśmy bardzo wdzięczni...

Tydzień zakończył się wizytą dawno niewidzianego przyjaciela i filmową nocą, okraszoną długimi dyskusjami, wytrawnym jedzenim i butelką ulubionego Pinot Grigio....

... a dziś relaks... flanelowa piżama, (prawie) zakopiańskie kapcie, ulubiony pled, wieeeelki kubek herbaty z cytryną, wygodna sofa i wichura za oknem... a niech sobie wieje.... :)

i wytrawny bochen z suszonymi pomidorami, oliwkami, świeżym rozmarynem i mozzarellą....

Przepis wyśledzony kilka tygodni temu u Polki, potem zapomniany, i znaleziony ponownie przypadkowo na BBC Good Food, troszkę przez nas zmodyfikowany, co było związane z aktualną zawartością lodówki... tak więc świetny by go zmieniać w miarę gustów... My idąc za radą Polki, pozostawiliśmy bochen w piekarniku aż do całkowitego wystygnięcia by nie opadł.... i nie opadł!!!!

100 ml oliwy z oliwek, plus trochę do smarowania formy

200g mąki pszennej

2 duże gałązki świeżego rozmarynu

3 duże jaja, lekko roztrzepane

100ml mleka sojowego (w orginale krowie mleko)

garść czarnych oliwek bez pestek plus extra mała garść zielonych oliwek (opcjonalnie)

100g suszonych pomidorów w oliwie, z grubsza posiekanych i osuszonych z oliwy

120g mozzarelli (lub innego ulubionego sera)

szczypta soli

1/2 łyżeczki białego pieprzu

Rozgrzać piekarnik do 190stC (z termoobiegiem 170stC). Wysmarować foremkę oliwą i obsypać bułką tartą lub grubo zmieloną mąką kukurydzianą.

Pomidory i oliwki odcedzamy na papierowych ręcznikach i kroimy niedbale. Ser ścieramy na grubej tarce. W misce mieszamy mąkę i proszek do pieczenia. Dodajemy pozostałe przyprawy i zioła (według uznania, najlepiej świeże).

W oddzielnej misce ubijamy jaja z oliwą i mlekiem. Następnie mieszamy ze sobą suche i mokre składniki receptury i mieszamy delikatnie drewnianą łyżką. Dodajemy ser, pomidory i oliwki, pozostawiając troszkę z każdego by udekorować wierzch. Przelewamy mieszanine do foremki i dekorujemy resztką pomidorów, oliwek i sera. Pieczemy około 40 minut (do suchego patyczka) oraz aż wierzch będzie chrupki i złocisty.

Smacznego i relaksacyjnego weekendu!!!

CHODZI O TO, ŻEBY ŻYĆ - PROŚBA O POMOC.

2011-02-25T23:55:00.007Z

Kochani!! Prosimy o pomoc!!!!

O pomoc dla 28 letniej Danusi, jednej z najbliższych nam osób, Siostry Jarka.

Danusia nosi w sobie iskrę nowego życia, które dołączy do naszej rodziny już niebawem bo w kwietniu. Niestety nosi w sobie również przyćmiewający radość macierzyństwa bardzo rzadki nowotwór mózgu - struniaka. Ten wolno rosnący, ale niezwykle złośliwy pasożyt (grrr..) nie pozostawia cienia złudzeń - on też walczy. Za swoją siedzibę wybrał sobie najbardziej niedostępne zakamarki mózgu Danusi, uniemożliwiając lekarzom całkowite chirurgiczne usunięcie oraz zastosowanie chemioterapii i radioterapii dostępnej w Polsce. Po zdiagnozowaniu nowotworu, w 2007 roku Danusia przeszła operację usunięcia guza gdy był jeszcze w stosunkowo niewielkich rozmiarach pozwalających na leczenie w kraju. Jednak ten nie dał za wygraną i pojawił się z powrotem, tym razem znacznie większy, co wykazały badania w lipcu 2010 roku.Przed otrzymaniem wyników badań Danusia dowiedziała się, że jest w ciąży. Od tego czasu walczy już nie tylko o siebie ale także o swojego synka.

Ze względu na złożony charakter guza, jego umiejscowienie się wokół struktur narządu wzroku w mózgu, i przede wszystkim jego rozmiar, jedyne możliwe leczenie dostępne jest tylko poza granicami kraju. W grudniu 2010, Danusia została zakwalifikowana do odbycia radioterapii protonowej w Paryżu, w Centrum Protonoterapii Insytytu Marie Curie. Jednak zanim to nastąpi musi też przejść w Polsce bardzo złożoną operację usunięcia tej części guza, której nie da się usunąć nawet francuskimi protonami, które mogłyby doprowadzić do utraty przez Danusię wzroku. O ile operacja w Polsce pozbawiona będzie kosztów finansowych, paryska część leczenia musi zostać słono opłacona. Koszt tego leczenia to 42 982 EUR. W niektórych przypadkach Narodowy Fundusz Zdrowia finansuje leczenie, które nie jest dostępne w Polsce. Jednak ostateczna decyzja NFZ w przypadku Danusi nie została jeszcze podjęta. Niestety leczenie w Paryżu wiąże się z trzymiesięcznym pobytem na własny koszt ponieważ w trakcie terapii nie obowiązuje hospitalizacja. Będzie to bardzo trudny okres, w którym Danusia będzie potrzebowała swojego synka tak samo jak on Jej i dlatego konieczne jest stworzenie im odpowiednich warunków. Oczywiście leczenie nie zakończy się na etapie protonoterpaii w Paryżu ale będzie przełomowym krokiem, po którym nastąpii długotrwała rehabilitacja wiążąca się z poważnymi kosztami.

Mamy to szczęście, że przeszkodą w leczeniu Danusi nie jest medycyna a jedynie koszty, które w tym przypadku są bardzo duże. Jesteśmy jednak pełni wiary i ufności, że z pomocą i zaangażowaniem ludzi wrażliwych uda się Danusi osiągnąć cel i będzie zdrowo obserwować jak jej synek dorasta.

Staramy się rozpowszechniać nasz apel o wszelką, nawet najdrobniejszą pomoc w zebraniu pięniędzy na leczenie i rehabillitację Danusi. Głęboko wierzymy, że pokona nowotwór, a dzięki Waszej pomocy będzie to możliwe i łatwiejsze do osiągnięcia.

Danusia jest podopieczną Fundacji Rak'n'Roll, o której dość głośno zrobiło się w ostatnich czasach w Polsce gdyż pełną parą wspiera kobiety w ciąży z nowotworami, a których cieżkie zmagania z chorobą w tym wyjątkowym dla kobiety okresie pozostawały niezauważane.

----------------------------------------------------------------------------

Jak możesz pomóc:

Wpłaty prosimy kierować na konto fundacji, Fundacja Rak'n'Roll - Wygraj życie z dopiskiem „Dla Danusi ”.

Jeżeli wysyłasz datek z Polski, to użyj numeru konta Fundacji: MULTIBANK 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042.

Jeśli wysyłasz datek z zagranicy, użyj numeru konta bankowego MULTIBANK w standardzie IBAN: PL73 1140 2017 0000 4502 1050 9042.

Swift code: BREXPLPWMUL

Adres: ul.Chełmska 19/21
budynek "Lipsk", lok.409
00-724 Warszawa

----------------------------------------------------------------------------

Będziemy wdzięczni za każde wsparcie.

Daria i Jarek (Brat Danusi)

Weekendowa Piekarnia #107. Zaproszenie.

2011-02-23T10:15:00.011Z

Pierwsze koty za płoty... chleby też... :)

Dlatego w tym tygodniu mamy ogromną przyjemność gospodarzyć w Weekendowej Piekarni, do której Was serdecznie zapraszamy. W naszym domu, wsród różnych wypieków - tych łatwych i tych bardziej skomplikowanych, jak narazie triumfują chleby, które nazwaliśmy medycznie :) 'emergency bread'. A to dlatego, że można je przygotować szybko, zawierają niewielką ilość składników i smakują obłędnie nawet z samym masłem... Są świetnym pomysłem na leniwy dzień gdy nie chce nam się iść do sklepu po zakupy albo zwyczajnie gdy goście są w drodze a tu ups... nie ma ani kromki w szafce... :)

Nie ukrywam, że wybór nie był łatwy ale mamy już swoich faworytów, których chcielibyśmy Wam dziś zaproponować.

Chleb z pieprzem i figami

Przepis z Good Food Magazine, wyd. Wrzesień 2004

650g mąki chlebowej

2 łyżeczki świeżo zmiażdzonego w moździerzu pieprzu czarnego

2 łyżeczki soli

7g drożdży instant (1 opakowanie)

2 łyżki oliwy z oliwek

425-450ml ciepłej wody

350g suszonych figi

W dużej misce wymieszać mąkę, pieprz, sól i drożdże. Wymieszać z oliwą z oliwek i dość ciepłą wodą, aby powstało miękkie ciasto. Przełożyć na lekko opruszoną mąką powierzchnię i ugniatać przez 10 minut aż będzie gładkie i elastyczne.

Przełożyć ciasto do naoliwionej miski i pozostawić w ciepłym miejscu na ok. 1 godzinę lub do momentu dwukrotnego zwiększenia objętośći.

Rozgrzać piekarnik do 200C/fan 180C/gas 6. Po wyrośnięciu delikatnie zagnieść ciasto ponownie, wciskając figi. Uformować owalny lub okrągły bochenek i umieścić na lekko posypanej mąką blasze. Naciąć wierzch bochenka ostrym nożem i posypać odrobiną mąki. Zostawić ponownie do wyrośnięcia, odkryte, około 10-15 min (jeśli kuchnia jest ciepła). Piec 40-45 min a następnie schłodzić na kuchennej kratce.

W trakcie poszukiwań znalazłam jeszcze jeden ciekawy przepis, który mam nadzieję obie szefowe Weekendowej Piekarni pozwolą mi tu zaproponować bo nie mogę się oprzeć... Świetne połączenie pieczywa i moich ulubionych rybek Anchois.

Oliwkowe Zawijaski

Przepis z Good Food Magazine, wyd. Czerwiec 2009

500g mąki chlebowe

300ml ciepłej wody

1 łyżeczka soli

7g suszonych drożdży (1 opakowanie)

6 łyżek oliwy z oliwek

mały pęczek świeżej bazylii

170g czarnych oliwek bez pestek

1 ząbek czosnku, zmiażdżony

2 puszki anchois (opcjonalne)

50g zielonych oliwek bez pestek

W dużej misce wymieszać mąkę, sól, drożdże, 1 łyżkę oliwy z oliwek i 300 ml ciepłej wody, aby powstało miękkie ciasto. Zagnieść ręką przez 10 minut lub w mikserze przez 5 minut. Ciasto przełożyć z powrotem do oczyszczonej miski, przykryć naoliwioną folią kuchenną. Zostawić na godzinę w ciepłym miejscu, aż podwoi objętość.

W międzyczasie wyrzucić łodygi z bazylii i umieścić w mikserze razem z czarnymi oliwkami. Dodać 4 łyżki oliwy z oliwek, czosnek i anchois, jeśli używasz. Miksować do momentu otrzymania pasty.

Rozgrzać piekarnik do 220C/gaz 7. Wyłożyć płytką blachę do pieczenia około 30 x 20 cm z papierem do pieczenia. Na posypanym mąką blacie rozwałkować ciasto na prostokąt ok. 30 x 40cm. Następnie rozłożyć pastę oliwkowo - rybną na całej powierzchni ciasta. Rozłożyć drobno pokrojone zielone oliwki wzdłuż krutszych krawędzi ciasta i zwinąć ciasto jak roladę.

Pociąć ciasto na 12 plastrów, a następnie ostrożnie przełożyć na blachę. Lekko wysmarować wierzch pozostałą oliwą z oliwek. Luźno przykryć folią spożywczą, a następnie pozostawić do wyrośnięcia na 20 minut i tak, aż zwiększą swoją objętość i wypełnią blachę. Piec 20-25 minut do uzyskania złotego koloru, następnie pozostawić do ostygnięcia na kratce.

Mam nadzieję, że dołączycie do nas w ten weekend i życzę Wam udanych wypieków.

Byle przetrwać....

2011-02-20T10:01:00.009Z

Dziś będzie szybko... A nawet super szybko... Macie czasem tak, że zajęć i obowiązków jest tyle, że najchętniej wydłużylibyście dobę do 72 godzin...? No właśnie ja mam tak w tym tygodniu... wielki egzamin na uczelni już za pasem, mózg paruje, jeszcze tyle cennej wiedzy do zgłębienia a czasu jak na lekarstwo... Od kilku dni na stole goszczą tylko szybkie obiady albo jednogarnkowce.... trzeba jakoś przetrwać - byle do wtorku... dlatego dziś super szybkie jaja.... :) Jaja z foremki...

Jaja z foremki

zainspirowane przepisem Cenk'a

6 dużych jaj

3 duże pomidory

3 ząbki czosnku

świeża bazylia

sól i pieprz do smaku

kilka plastrów pastirmy (wędzonych plastrów wołowiny)

oliwa z oliwek

odrobinka parmezanu

Rozgrzej piekarnik do 180 stopni.

Aby przygotować trzyminutowy sos pomidorowy, pomidory obrać i wycisnąć sok, usunąć nasiona (jeśli robisz to w misce, można użyć soku i nasion później do sałatki). Posiekać drobno pomidory i gotować z 1 łyżką oliwy z oliwek przez około 2 minuty. Doprawić czosnkiem, solą i pieprzem i odłożyć na bok.

Formę do muffinów lub szklankę do sufletów wysmarować oliwą z oliwek, każdą foremkę wyłożyć plasterkami pastirmy wewnątrz, tak żeby wystawała ponad krawędzie foremki ale należy uważać, aby nie pozostawić szczeliny pomiędzy plastrami.

Na warstwie plastrów pastirmy dodać łyżeczkę sosu pomidorowego i jajka na wierzchu. Doprawić solą i pieprzem do smaku i piec w rozgrzanym piekarniku przez około 10 minut. Po wyjęciu z piekarnika, posypać startym parmezanem i podawać na gorąco.

Świetne ze świeżym pieczywem albo jako alternatywa do jaj sadzonych, które zazwyczaj w naszych domach podawało się z gniecionymi ziemniaczkami i warzywami na parze i oczywiście zsiadłym mlekiem. Świetna pożywka dla głodnego mózgu... :)

Smacznego i spokojnej ciepłej niedzieli!

Love is in the air...

2011-02-14T09:28:00.007Z

I'm, I'm so in love with you

Whatever you want to do

Is alright with me

'Cause you make me feel, so brand new

And I want to spend my life with you...

romantyczna kawa z korzennym sercem

dobrej jakości kawa świeżo zmielona

szczypta cynamonu

ciasteczka 'serca'

150g mąki pszennej

100g masła

50g cukru pudru

1 żółtko

10g przyprawy korzennej do pierników

Wszystkie składniki ciasteczek mieszamy ze sobą w misce i odstawiamy do lodówki na 45 minut. Schłodzone ciasto rozwałkować na grubość 0,5 cm i wyciąć foremkami ciasteczka. Piec w temperaturze 210 stopni ok. 12-15 minut.

Życzymy Wam dużo miłości...

Sekrety szafranu i szafranowe małże...

2011-02-13T20:55:00.005Z

Nie na darmo mówi się o nim, że jest przyprawą cenniejszą od złota. Otrzymuje się go z wysuszonych znamion, czyli słupków kwiatowych znajdujących się pomiędzy fioletowymi płatkami krokusa. Do zebrania kilograma potrzebnych jest około 150-200 tysięcy kwiatów. Mowa o szafranie. Jego nazwa wywodzi się z arabsko-perskiego wyrazu az-zafaran, oznaczającego kolor „żółty”, jak i „nitkę”. Szafran pozyskiwano od dawna z pochodzących z Azji Mniejszej krokusów, których łacińska nazwa brzmi Crocus Sativus. Nitki z krokusów zbiera się rankiem, kiedy to kwiat otwiera się. Stąd też szafran od zawsze stanowił synonim luksusu.

Według legendy powodem, dla którego Aleksander Macedoński zakończył swój zwycięski pochód w Indiach, było rozkwitłe rankiem pole krokusów. Zastosowanie znajdował w sztuce kulinarnej, a także w kosmetyce oraz jako barwnik. W starożytnym Egipcie przysługiwał faraonom i kapłanom i składano go w ofierze bogom. Cesarzowie zażywali szafranowych kąpieli, gdyż wskrzesza on ponoć męskie siły. Szafran w wielu kulturach świata był i jest nadal uważany za silny afrodyzjak. Miałby on wzmagać popęd płciowy u młodych mężczyzn. Zdaniem starożytnych Greków szafran pobudzał kobiece narządy płciowe, wywoływał silny orgazm. W starożytności szafran był lekarstwem na złe samopoczucie. Z innych zastosowań, roślinę tę wykorzystywano do barwienia szat mnichów buddyjskich. Kolor ten to symbol mądrości. Obecnie szafran uprawia się na dużą skalę głównie w regionie basenu Morza Śródziemnego i krajach Bliskiego Wschodu. W Hiszpanii z uprawy szafranu słynie region La Mancha. Szafran z La Manchy, słynący ze swej barwy, smaku i aromatu jest najdroższą przyprawą świata. Szafran jest jedyną przyprawą, która nadaje potrawie jednocześnie barwę, aromat i smak. Zaledwie kilka nitek szafranu dodanych do dań nadaje im intensywnie żółty kolor i specyficzny, delikatny, lekko gorzkawy posmak.

W Indiach szafran jest niezbędnym składnikiem licznych potraw z ryżu i słodyczy. Używa się go również w medycynie ayurwedycznej oraz podczas obrzędów religijnych.

W Arabii Saudyjskiej prawdziwa kawa arabska powinna zawierać między innymi właśnie szafran.

Na północy Włoch i południu Szwajcarii, szafran jest niezbędny w przygotowaniu słynnego risotto.

W Szwecji tradycją jest pieczenie chleba z szafranem w dniu Świętej Łucji.

I wreszcie w Hiszpanii szafranu dodaje się do słynnej paelli, fabado i pote galicyjskiego.

W naszej kuchni dziś szafran pojawił się w towarzystwie małż...

Małże w sosie szafranowym

przepis wyszukany kiedyś przypadkowo w internecie, autor nieznany

1.25 kg żywe małże

450 ml białego wytrawnego wina

2 gałązki świeżego tymianku, posiekanego

2 gałązki świeżej mięty, posiekane

2 łyżki oliwy z oliwek

1 mała cebula, drobno pokrojona

4-6 szafranowych nitek, namoczonych w niewielkiej ilości wody

sól i świeżo zmielony czarny pieprz

Małże porządnie wyczyścić pod zimną wodą i usunąć wszystkie małe "brody" wystające z pomiędzy ich muszli. Wyrzucić te, które pozostają otwarte. Umieścić małże w dużym rondlu z 300 ml wina. Dusić pod przykryciem na dużym ogniu, wstrząsając garnkiem od czasu do czasu przez około 8 minut, aż małże się otworzą. Wyrzucić te, które pozostały zamknięte. Następnie wsypać posiekane zioła.

W międzyczasie, rozgrzać oliwę na patelni i smażyć cebulę delikatnie przez około 5 minut. Dodać wino i gotować aż cebula zrobi się bardzo miękka. Wymieszać z szafranem i usunąć z ciepła. Mieszaninę z cebulą dodać do garnka z małżami i jeszcze przez chwilkę dusić aż małże przejdą aromatem cebuli i szafranu.

Podawać ze świeżym, chrupiącym pieczywem w towarzystwie waszego ulubionego wina...

Miłego wieczoru!!!

Bądźmy eko... logiczni !!!

2011-02-10T23:49:00.002Z

Dzisiejszy wpis nie jest związany z żadnym smacznym przepisem kulinarnym... Nie będzie w nim też żadnych apetycznych zdjęć...

Dziś będzie mowa o sprawach, które dotyczą nas wszystkich, a skoro kiedyś tam ktoś nazwał nas ładnie Homo Sapiens, myślę, że warto o tym napisać...

Kilka tygodni temu Jarek jadąc metrem przeczytał artykuł o brytyjskiej rodzinie, która w ciągu jednego roku produkuje tylko jedną reklamówkę śmieci... Wow, ale wyczyn - pomyślałam! W pierwszej chwili podeszłam do tematu dość sceptycznie bo przecież jak można wytworzyć jedną torbę śmieci w przeciagu całego roku skoro idąc do supermarketu widzimy na półkach produkty, które często mają po kilka opakowań - najpierw zapakowane w piękną folię, na tym jeszcze kolorowe, przykuwające oko pudełeczko i tak dalej i tak dalej... Ale przypomniała mi się sytuacja z zeszłego roku, kiedy to nasz ulubiony hipermarket (dodam, że bardzo popularny w UK) dostał karę od odpowiedniego urzędu za używanie zbyt dużych opakowań w stosunku do ilości produktu, który się w nim znajdował.... A do tego doszedł fakt, że w ostanich miesiącach wyrzucaliśmy zastraszającą ilość śmieci mimo tego, że jest nas tylko dwójka. Pomyślałam sobie, co za morderstwo dla naszej matki - Ziemii!!!

Nie ukrywam, że nie jestem jakąś wielką miłośniczką całkowicie ekologicznego trybu życia bo nie jest on całkowicie możliwy gdy mieszka się w wielkiej metropolii... Ale myślę, że małymi rzeczami można wiele zmienić... Są kraje, które ekologię traktują jako swój priorytet - mieszkając przez chwilę w Niemczech, gdzie przyjaciel rodziny miał chyba 5 różnych koszy na śmieci w kuchni i skrzętnie sobie je segregował i nawet jeździł kilkanaście kilometrów od domu żeby wywieźć odpady organiczne do odpowiedniego składowiska - ale poświęcenie, myślałam wtedy... Ale teraz z perspektywy czasu i może też pewnej świadomośći - jestem pełna podziwu dla takiego zaangażowania w ratowanie własnego środowiska.

Ale wracając do tematu owej rodziny Strauss z Gloucestershire w Wielkiej Brytanii to jestem naprawdę pod wrażeniem sposobów, w jakie utylizują swoje odpady... cały artykuł jest tutaj więc polecam szybką lekturę... rodzina założyła też stronę internetową gdzie można znaleźć wiele sposobów na uniknięcie stosu śmieci i ich utylizację - klik. Nie ukrywam, żę bardzo nas poruszyła wrażliwość Państwa Strauss i z chęcią sami wypróbowaliśmy kilku ich sposobów. Na pierwszy ogień poszły reklamówki, które sklepowi sprzedawcy rozdają na prawo i lewo, my postanowiliśmy używać tylko swoich lnianych toreb wielokrotnego użytku, które są wygodniejsze i coraz bardziej modne. Problem rozwiązał się sam jesli chodzi o warzywa, które kupujemy na wagę w lokalnych sklepikach i na straganach warzywnych. Pytanie pojawiło się gdy trzeba było kupić mięso - już nawet nasz ulubiony, lokalny rzeźnik pakuje je w warstwy torebek i pudełek ale my staramy się zabierać ze sobą swoje plastikowe pudełka, których mamy w domu pod dostatkiem i prosimy by nam w nie zapakowano sztukę mięsa. Trzeba było zobaczyć minę naszego rzeźnika gdy go o to poprosiliśmy po raz pierwszy.... uff, facet się nieźle uśmiał ale po chwili tłumaczenia, zrozumiał. Od tamtej pory, jak tylko wpadamy do niego coś kupić, sam pyta nas o nasze pudełko :) Niestety nie wszystko da się kupić bez opakowania, na przykład cukier lub płatki owsiane, ale mimo to jesteśmy zadowoleni, że dzięki tym małym zabiegom ilość wyrzucanych śmieci zmniejszyła się nam o połowę!!! No więc chyba małymi, niewymagającymi kroczkami można coś zmienić albo zwyczajnie ograniczyć ilość odpadów zaśmiecających nasze najbliższe środowisko.

A Wy jak radzicie sobie z narastającą liczbą opakowań na produktach spożywczych i jakie są Wasze pomysły na ich utylizację?

Opowieści o pigwie... :)

2011-02-06T21:58:00.006Z

Od jakiegoś czasu w każdym warzywniaku koło stosów przeróżnych owoców, tych typowo europejskich i tych najbardziej egzotycznych, spoglądałam na żółte, nieregularne 'coś', co wygląda trochę jak jabłko, trochę jak gruszka, pokryte 'włoskami', twarde i zupełnie mi nieznajome.... no cóż, już nie!!! Bo w końcu odważyłam się zapytać pana za ladą co to takiego... 'quince' wykrzyczał pan, patrząc się na mnie jak bym przybyła conajmniej z Marsa... Ojej, taki owoc a ja nigdy nigdy go nie jadłam... A może to dlatego, że pigwa jest mało popularnym owocem a przez swoją kwaskowość i cierpkość nie zachęca do spożywania w postaci świeżej. No więc po powrocie do domu, pospiesznie zaczęłam czytać opowieści o pigwie i wygląda na to, że w Polsce ciężko ją dostać poza sezonem czyli poza październikiem a my pigwy mamy tu pod dostatkiem i co najlepsze, że sezonowość pigwy na wyspie nie ma końca. Zupełnie nie pamiętam by u nas w domu robiło się coś z pigwy, a to wielka szkoda bo teraz gdy już pierwsze domowe wyroby pigwowe mamy za sobą, zdecydowanie wiem co straciłam...

Najwcześniej uprawiana w krajach basenu Morza Śródziemnego.

Według niektórych legend, to nie jabłko, ale blado-złota pigwa skusiła Ewę. Starożytni Grecy i Rzymianie poświęcili ten owoc Afrodycie i Wenus...

Pomimo, że nie nadaje się do bezpośredniego zjedzenia, jest świetną kandydatką na dżem lub marmoladę (w języku portugalskim pigwa to marmelo), albo nalewkę. Ze względu na dużą ilość pektyn jest świetnym zagęszczaczem. Lekko podpieczona, jest genialnym dodatkiem do mięs i ciast a do tego jest bardzo trwała więc nadaje się do długiego przechowywania.

My skusiliśmy się tym (pierwszym) razem na zrobienie soku i marmolady pigwowej.
Sok z pigwy ma wiele zastosowań leczniczych i kosmetycznych. Owoce pigwy są niezastąpione w leczeniu przeziębień i wzmacnianiu odporności. Zawierają więcej witaminy C niż cytryna. Oprócz tego zawiera dużo witaminy B1, B2, PP i karotenoidów. Ma działanie antyoksydacyjne.

Napary z pigwy stosowane są w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła. Pomaga również łagodzić stany zapalne w obrębie żołądka.

Fanów pigwowej nalewki napewno ucieszy fakt, alkoholowe nalewki korzystnie wpływają na pracę serca i obniżają ciśnienie krwi, osłabiają skurcze jelit i pobudzają trawienie.

Można z niej przyrządzić tonik odmładzający do twarzy. Wystarczy skórki owoców zalać spirytusem, odstawić na 2 tygodnie, a następnie odcedzić i rozrzedzić wodą.

Pigwowy sok do herbaty.

1,5 kg pigwy (umyta, obrana i pokrojona w drobne kawałeczki)

1/2 kg cukru (do smaku)

szczypta cynamonu

Umytą pigwę, pokrojoną na cieniutkie plasterki (należy usunąć gniazda nasienne) i układać w słoikach - warstwa pigwy - warstwa cukru i szczypta cynamonu (ostatnia warstwa cukier). Przykryć lnianą szmatką i zostawić na kilka dni aby puściła sok. Po kilku dniach, zlać sok przez gazę do wyparzonych butelek i pasteryzować w piekarniku. My poddaliśmy nasze butelki z soki procesowi suchej pasteryzacji w piekarniku (ok 40 minut w 130 stopniach).

Z pozostałych owoców, które wciąż zachowały swoje cenne właśćiwości zrobiliśmy konfiturę.

Konfitura z pigwy.

Owoce pigwy wraz z cynamonem (pozostałe po soku)

150 - 200g cukru

Pigwę wrzucić na szeroką patelnię, dusić do czasu aż kawałki zaczną się rozpadać, podlewając wodą od czasu do czasu. Dodajemy cukier i smażymy jeszcze chwilę. Wypełniamy słoiki i pasteryzujemy w piekarniku w 130 stopniach przez około 20 minut.

Smacznego!!!

Kuchenne wzloty i upadki Darii - Włoski chleb z ziołami i oliwą :)

2011-01-30T17:15:00.001Z

Już od dłuższego czasu obserwowałam akcje 'Weekendowej Piekarni'.... I prawie co weekend wśród proponowanych wypieków mogłam znaleźć coś dla siebie... Jedne były bardzo proste w wykonaniu, inne bardziej skomplikowane i wyszukane... Ale jakoś brakowało mi odwagi żeby czynnie wziąć udział w akcji... a ponieważ moja przygoda z pieczeniem chleba zaczęła się stosunkowo niedawno, nie czułam się też zbyt pewnie aby stawać w konkury z tak dobrymi piekarzami.... No ale raz kozie śmierć, postanowiłam dołączyć do Weekendowej Piekarni i upiec coś w miarę łatwego, szybkiego i co 'na moje oko' nie może się nie udać!!! No i znalazłam - w 103 wydaniu WP, Mirosix z Gotowania pod Gruszą zaproponowała włoski bochenek z ziołami - nie mogłam go nie zrobić, chociażby z powodu mojej bezgranicznej miłośći do Włoch :)

Kilka dni temu po przeczytaniu przepisu, pomyślałam, że to najprostszy w wykonaniu chleb pod słońcem... Muszę go upiec!!! W całym moim podekscytowaniu, doznałam jakiejś kulinarnej amnezji - bo kompletnie poprzekręcałam przepis... Receptura zakładała aby po uformowaniu bochenka, ponacinać go i wysmarować mieszanką ziół i oliwy z oliwek.... A ja wsypując entuzjastycznie kolejne składniki przepisu do miski wsypałam mieszankę ziołową i wlałam 1/3 szkalnki oliwy z oliwek do samego ciasta.... Uwierzycie?

Mamma Mia - ale gafa!!! I co ja teraz zrobię, pomyślałam stojąc nad miską ciasta z dodanymi ziołami.... trzeba było zobaczyć moją minę w tym momencie :) hahahha... ale pomyślałam sobie, że byłoby świętokractwem wyrzucać tyle cennych składników. Westchnęłam ciężko i po chwili zastanowienia postanowiłam kontynuować i zobaczyć co z tego wyjdzie.... Przestudiowałam recepturę raz jeszcze i postępując zgodnie z zaleceniami autora, odstawiłam ciasto do wyrośnięcia i uformowałam dwa całkiem nieźle wyglądające bochenki, wrzuciłam do piekarnika i czekałam... 35 minut pieczenia było jak wieczność :) I jakie było moje zdziwienie, gdy z piekarnika wyjęłam dwa pięknie upieczone chlebki. Z zewnątrz wyglądały naprawdę uroczo, z chrupiącą skórką, ładnie zrumienione... Ale ktoś kiedyś powiedział - 'nie oceniaj książki po okładce' więc gdy przyszedł czas degustacji ogarnął mnie mały stres, ale znów miło się zaskoczyłam - chleb wyszedł super a ziołowo - oliwkowa mieszanka nadała mu naprawdę włoskiego smaku... No cóż, chyba każdy ma swoje kuchenne wzloty i upadki, a mój okazał się całkiem smaczny więc dziś prezentuję Wam omyłkowo zmodyfikowany włoski bochen z ziołowo - oliwkową mieszanką...

Włoski chleb z ziołami

Orginalny przepis jest tutaj - klik

Moje omyłkowe wykonanie poniżej:

Składniki (na 2 bochenki):

1,5 łyżeczki drożdży instant

3 szklanki ciepłej wody

1 łyżka soli

2 szklanki mąki chlebowej

4-5 szklanek mąki pszennej (dodałam 1/2 szklanki mąki razowej i 4 szklanki mąki pszennej)

1/3 szklanki oliwy

½ łyżeczki suszonego oregano

½ łyżeczki suszonej bazylii

½ łyżeczki suszonej pietruszki

½ łyżeczki soli

1 ząbek czosnku przeciśnięty przez praskę

Rozpuścić drożdże w wodzie, odstawić na 10 minut. Wymieszać 3 szklanki mąki z solą oraz rozpuszczonymi drożdżami. Wyrobić elastyczne ciasto, dodając stopniowo pozostałe 2-3 szklanki mąki oraz zioła i oliwę. Ciasto powinno być dosyć luźne. Na posypanej mąką stolnicy wyrabiać ciasto przez ok. 5 minut. Następnie umieścić ciasto w naoliwionej misce, przykryć folią lub ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na ok. 1 godziny (ciasto powinno podwoić objętość).

Ciasto ponownie zagnieść, podzielić na 2 kule i ponownie umieścić w naoliwionej misce, przykryć folią lub ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na ok. 1 godziny (ciasto powinno podwoić objętość). Następnie uformować 2 owalne bochenki chleba, umieścić je na wyłożonej pergaminem blasze (lub łopacie do chleba obsypanej mąką kukurydzianą), odstawić na ok. 30 minut. Chleb piec w naparowanym piekarniku w temp. 210 stopni C przez ok. 35 minut.

Życzę Wam samych kuchennych wzlotów i wytrwałości w pieczeniu chleba!

Smacznego!

Roasted Chilli Frittata... a 'la minuta!!!

2011-01-29T19:21:00.002Z

Zastanawialiście się kiedyś co sprawia, że ciągnie Was do danego konkretnego kraju? Czemu właśnie do 'tego jednego' miejsca jeździcie już 5 raz z kolei na wakacje? Czemu tak chętnie o nim dyskutujecie z rozmarzeniem w oczach i dlaczego odnosicie wrażenie, że właśnie ten kraj jest wam 'dziwnie' bliski?

Wciąż zastanawiamy się z Jarkiem co sprawia, że Włochy są nam tak bliskie i że z każdą potrawą kochamy je coraz bardziej...? Mamy wrażenie, że w kuchni włoskiej jest coś magicznego - najpierw ujmuje aromatem i wyglądem a potem uwodzi smakiem... i to wszystko przygotowane a 'la minuta... :)

Każdy wie, że Włosi kochają gotować i jeść - to dla nich najważniejsza czynność dnia. Chyba to własnie sprawiło, że antyczna tradycja rodzinnej biesiady przetrwała do dziś. Przy wspólnej uczcie, wśród burzliwych dyskusji o polityce, sporcie czy o dniu codziennym zawsze wymienia się uwagi na temat spożywanego jedzenia. Całkowicie popieramy tą tradycję i praktykujemy w naszym domu na codzień. Dlatego włoskie potrawy goszczą na naszym stole najczęsciej - to jak podróż po słonecznej Italii... Dziś zagościła Frittata z pieczonymi papryczkami chilli... We Włoszech frittata jest powszechnym sposobem na wykorzystanie resztek - zwykle jest wykonana z makaronu lub warzyw z poprzedniego dnia. Frittata powinna być zawsze smażona, choć zdarza się, że jest pieczona w piekarniku, jak inne omlety, tortillle i tarty. Ale nie na darmo nazywa się frittatą [fritta-smażone - pochodzi od czasownika friggere smażyć]. Frittata jest szczególnie popularna w obszarach wiejskich, jej głównym składnikiem są jaja, często gotowane lub smażone warzywa. Czasami zawiera też posiekane zioła lub szczypiorek, lub świeżą bułkę tartą. W niektórych przepisach można znaleźć mięso lub ryby oraz sery (świeże pecorino lub formaggio fresco) lub ricottę.

Frittata z pieczonymi papryczkami chilli

wg. Jamiego Oliver'a

Składniki:

4 papryczki chilli

1 zielona paryka

1 łyżeczka octu z czerwonego wina

oliwa z oliwek 'Extra Virgin'

garść pietruszki

5 jajek

garść startego parmezanu

2 ząbki czosnku

100g sera feta (lub sera koziego)

sól i pieprz do smaku

rukola

Rozgrzać piekarnik do 180 stopni. Naciąć każdą papryczkę delikatnie nożem i grilować przez kilka minut. Gdy będą ładnie zwęglone, położyć je w misce i przykryć folią kuchenną. Po 10 minutach zdjąć skórę, oczyścić z nasion, a następnie delikatnie pokroić wzdłuż w cienkie paski. Umieścić je z powrotem w misce i marynować w occie winnym, dodać trochę oliwy z oliwek i pietruszkę.

Podgrzać oliwę z oliwek na patelni, a następnie dodać połowę zamarynowanego chili i zmiażdzony czosnek. W międzyczasie ubić jaja w misce, dodać starty parmezan oraz szczyptę soli i pieprzu oraz pietruszkę.

Wlać jaja na patelnię, a następnie rozłożyć fetę. Kiedy masa jajeczna zacznie się ścinać, można umięścić patelnię z frittatą w gorącym piekarniku na 5 minut lub aż podwoi swoją wielkość. Po wyjęciu z piekarnika, delikatnie obsypać frittatę pokruszonymi resztkami sera feta na wierchu, a następnie skropić odrobiną marynaty chilli. Posypać natką pietruszki i kilkoma listkami rukoli.

Smacznego!

Coś na zimowego blues'a...

2011-01-24T20:36:00.002Z

Wygląda na to, że po kilku radosnych, słonecznych dniach znów zawitała niska temperatura ;( za oknami szaro - buro, deszcz... znów mam tysiąc wymówek żeby nie wychodzić z domu... Każdy ma pewnie jakieś sposoby na radzenie sobie z zimowym blues'em... Nasz sposób to oczywiście krzepiące jedzonko, które zawsze przynosi więcej ciepła w ciele i radości na duchu...
W te pochmurne, bezsłoneczne dni, gdy stragany na targu polecają zmarznięte, brzydko wygladające warzywa, my skorzystaliśmy z dobrodziejstw natury, które spokojnie chowają się po kątach kuchennych szafek i czekają na takie dni jak dziś... są wysokoenergetyczne, są źródłem protein, skrobii i witamin. Mowa o fasolkach, grochach, soi.... nie tylko wzmacniają naszą odporność, ale także nie tracą swoich dobroczynnych wartości odżywczych podczas wszelkiego rodzaju gotowania, pieczenia, duszenia. Dlatego uwielbiamy je jeść pod każdą postacią... a w szczególności w postaci zupy... w takie zimne dni jak ten dzisiejszy....
Zup fasolowych jest pewnie tyle ile gospodyń domowych na świecie... my lubimy gdy zimowa zupa fasolowa jest pikantna, bardzo aromatyczna... rozgrzewająca do czerwoności... :) I taką właśnie dzisiaj ugotowaliśmy... Marokańską ostrą zupę fasolowo - miętową.

Marokańska, ostra zupa fasolowo - miętowa.

Przepis zaczerpnięty z the Australian Women's Weekly Cookbooks, 'Middle Eastern'.

Składniki:

2 łyżki oliwy z oliwek 'Extra Virgin'

1 średnia cebula, drobno pokrojone

2 ząbki czosnku, zmiażdżone

1/2 łyżeczki zmielonego cynamonu

1 łyżeczka słodkiej papryki w proszku

1 łyżeczki kolendry w proszku

1 łyżeczki ziaren kminku

2 puszki ciecierzycy w sosie własnym

1 puszka czerwonej fasoli

100g czerwonej soczewicy

1,25 l bulionu warzywnego

60ml soku z cytryny

1/2 szklanki świeżej mięty

Rozgrzać olej na patelni, dodać cebulę, czosnek, przyprawy i gotować, mieszając, aż cebula będzie miękka.

Wymieszać z grochem, fasolą, soczewicą, sokiem z cytryny i miętą. Dusić wszystkie składniki pod przykryciem około 20 minut, mieszając od czasu do czasu, aż soczewica zmięknie. Następnie przystroić kilkoma litkami świeżej kolendry i podawać z pitą. Bardzo rozgrzewająca zupa.... w sam raz na zimne popołudnie!

Smacznego i ciepłego dnia!

Międzynarodowy Dzień Kuchni Włoskiej 2011 i Pesto alla Genovese

2011-01-17T13:02:00.003Z

Dziś 17 styczeń i nasz ulubiony Międzynarodowy Dzień Kuchni Włoskiej.

Dlaczego 17 styczeń?

Ten dzień jest symblicznym świętem obchodzonym we Włoszech na cześć Sant' Antonio Abate (Święty Antoni Wielki), patrona zwierząt domowych i rzeźników. Według włoskiej tradycji tego dnia właśnie rozpoczyna się karnawał - okres szaleństw, nieprzyzwoitości i bogatego jadła...

O tym, że to jeden z naszych ulubionych dni w roku bo świętujęmy z innymi tradycyjne produkty i potrawy rodem ze słonecznej Italii też już pisaliśmy wcześniej. Dlatego dziś krótko i zwięźle będzie i na temat... Pesto alla Genovese... Znane już w czasach starożytnych Rzymian, przechodziło różne przeobrażenia. Ale więcej historii pięknie opisanej na ten temat można znaleźć tutaj.

Zrobiliśmy nasze pesto według tradycyjnej receptury:

Składniki:

100g świeżej bazylii Genovese

30g orzeszków piniowych

60g dobrej jakości Parmigiano Reggiano

2 ząbki czosnku (łagodnego w smaku)

10g soli morskiej świeżo zmielonej

80cl dobrej jakości oliwy z oliwek 'Extra Virgin'

Ponadto: Moździerz

Wszystkie składniki ucieramy w moździerzu do uzyskania konsystencji gęstego kremu. Dolewamy oliwę tak aby została całkowicie wchłonięta przez resztę składników. Pesto nie powinno pływać w oliwie. jak również nadmiar oliwy nie powinien się odłożyć na wierzchu reszty składników. Pesto powinno robić się w miarę szybko aby uniknąć procesu oksydacji, co prowadzi do utraty wartości odżywczych.

I co najbardziej nas cieszy, że mimo, że nie mieszkamy we Włoszech udało nam się kupić Bazylię Genovese - hurraa... :) Gorzej było z czosnkiem ale ten, którego użyliśmy jest tak samo łagodny jak ten zalecany w tradycyjnej recepturze. Zgodnie z tradycją użyliśmy też moździerza. To niesamowite, jak szybko kuchenna przestrzeń wypełniła się aromatem ucieranej w nim bazylii... ach...

Ale samo pesto to nie wszystko! Jest to przede wszystkim świetny dodatek do pasty, zup i innych dań... Dlatego dzisiaj przyrządziliśmy pastę alla Daria... :) Przepis zwyczajnie przyszedł mi do głowy (choć pewnie ktoś już go kiedyś przyrządzał). Pozostając w kanonie koloru zielonego, który dominuje w pesto, postanowiłam użyć samych zielonych dodatków do naszej pasty... Drugim powodem była oczywiście zawartość naszej lodówki a że w naszym domu żadne resztki pożywienia się nigdy nie marnują, to użyliśmy resztki warzyw oczywiście z pesto w roli głównej.

Tagliatelle z zielonymi warzywami i pesto

Składniki na 2 duże porcje:

Makaron Taglliatelle

3 łyżki pesto własnego wykonania :)

świeży młody szpinak

groszek zielony (mrożony)

zielona fasola szparagowa (mrożona)

szczypta gałki muszkatułowej

sól i pieprz (do smaku)

oliwa z oliwek Extra Virgin

10g świeżo startego parmezanu

Makaron gotujemy 'al dente' z dodatkiem dobrej oliwy z oliwek. W międzyczasie na patelni rozgrzewamy łyżkę oliwy i dodajemy opłukany świeży szpinak obsypując szczyptą świeżo zmielonej gałki muszkatułowej tak by uwadytanić jego aromat. Po 2 minutach dodajemy rozmrożoną fasolę szparagową i groszek i dusimy jakieś 3-4 minuty często mieszając. Gdy makaron jest już gotowy, odsączamy go z wody i spryskujemy odrobiną oliwy z oliwek do smaku. Następnie dodajemy makaron do warzyw i dorzucamy 3 łyżki pesto. Mieszamy wszystkie składniki dokładnie ale delikatnie tak żeby wszystkie dobrze się połączyły z pesto - około 3 - 5 minut. Nakładamy na talerze i dekorujemy szczyptą świeżo startego parmezanu.

I gotowe! Spożywane w towarzystwie naszego ulubionego Pinot Grigio.... Deliciozo.... :)

Smacznego!

Jeden z tych dni...

2011-01-15T03:08:00.005Z

Co za deszczowy dzień... Już z samego rana musiałam stoczyć walkę z samą sobą by wydostać się z ciepłego, przytulnego łóżka... Leżenie w łóżku wydawało się być najlepszym wyjściem po całym tygodniu pełnym wrażeń i wypełnionym obowiązkami. A jednak postanowiłam zrobić sobie mały spacer - już było prawie popołudnie, gdy gotowa do wyjścia usłyszałam zza okien burzę, strugi deszczu wręcz waliły o szyby okien... No to pięknie, teraz to ja nigdzie nie ide, pomyślałam!!! Zwykle lubię gdy pada deszcz - lubię jego zapach i nawet lubię się czasem potaplać w kałużach... jak w dzieciństwie...

Ale nie dzisiaj!!!! Dzisiejszy dzień jest zdecydowanie jednym z tych dni kiedy nie mam ochoty zmoknąć, nie mam ochoty wkładać kaloszy, a już tymbardziej romantycznie cieszyć się deszczowym zapachem. Powiedzmy sobie szczerze... Wolałabym zostać w domu, patrzeć na deszcz przez okno mojego pokoju, czytać książkę, popijać gorącą herbatę z cytryną (a nawet jej hektolitry) i przytulać się do puszystego koca... I to jest właśnie to co dziś robiłam cały dzień... I mozna by pomyśleć - co za leniwy dzień! ale nie do końca ... Zrobiłam też coś pożytecznego... :) upiekłam te francuskie bułeczki! Najprostszy przepis jaki kiedykolwiek widziałam - wymaga mniej czasu i jest gotowy w 2 - 3 godziny ... Po prostu idealny na jeden z tych dni.... :)

FRANCUSKIE BUŁECZKI

przepis znaleziony w 'Moje Wypieki'

Składniki na 10 bułeczek:

400g mąki chlebowej

11/2 łyżeczki soli

1 łyżeczka cukru

15g drożdży instant lub 30g świeżych

120ml ciepłego mleka

175ml letniej wody

Mąkę przesiać z solą do dużej miski, dodać cukru, po środku zrobić wgłębienie. Drożdże rozpuścić w mleku, wlać do dołka, lekko posypać z wierzchu mąką i zostawić w temperaturze pokojowej na 15 - 20 minut. Następnie wlać wodę, wymieszać, formułując wilgotne, miękkie ciasto. Wyrabiać na stolnicy lekko posypanej mąką przez 8 - 10 minut, aż stanie sie gładkie i elastyczne. Włożyć do miski, przykryć ręczniczkiem i zostawić do podwojenia objętości w ciepłym miejscu (około 1,5 godziny).

Ciasto wyłożyć na stolnicę, lekko ugnieść i pozostawić na 5 minut, by "odpoczęło". Podzielić na 10 części (u mnie wyszło 9), z każdej z nich uformować w dłoniach kulkę, a następnie lekko rolować, by nadać bułeczce owalny kształt. Wierzch delikatnie obsypać mąką, układać na blaszce w dużych odstępach. Przykryć ręczniczkiem i zostawić do wyrośnięcia na 30 minut (bułeczki powinny podwoić objętość). Po tym czasie w bułeczce zrobić głęboki "przedziałek" (aż niemal do samej blachy); ja zrobiłam go końcem drewnianej łyżki, można też kantem. Ponownie odstawić do wyrośnięcia na 15 minut.

Piekarnik nagrzać do 230ºC, na dole umieścić pojemnik żaroodporny z wodą. Wstawić wyrośnięte bułeczki i piec około 13 - 15 minut na złoty kolor.

A Wy jak spędzacie deszczowe popołudnia?

Blog Roku 2010 - II etap głosowania!!!

2011-01-12T14:57:00.003Z

No więc jesteśmy w drugim etapie konkursu na Blog Roku 2010 w kategorii 'Moje zainteresowania i pasje'. To etap, w którym losy Kulinarnych Impresji i wszystkich innych blogów biorących udział w konkursie zależą od ilości sms-ów przysyłanych przez naszych sympatyków i czytelników na podany poniżej numer... Jeśli macie ochotę zagłosować na nasz blog - będzie nam niezmiernie miło... A przy tym możecie się też przysłużyć gdyż cały dochód z sms-ów przeznaczony zostanie na cele charytatywne i zostanie przekazany na pokrycie kosztów turnusów rehabilitacyjnych dla osób niepełnosprawnych... myślę, że warto głosować chociażby z tego powodu... my też oddamy głosy na nasz ulubiony blog!!!!

Jeśli chcesz oddać głos na Kulinarne Impresje, wyślij SMS o treści H00522 na numer 7122.

Głosować można do 20 Stycznia 2010 do godziny 12:00.

Koszt SMS, to 1,23 zł brutto.

Dziękujemy Wam!!!

Daria & Jarek

Niecałkiem słodkie muffiny...

2011-01-09T23:04:00.005Z

Razem z Jarkiem, nie jestesmy specjalnymi fanami słodkości... I nigdy nie byliśmy, nawet jako dzieci. Może właśnie dlatego wciąż nie nauczyłam się piec ciast. W naszym domu raczej rzadko goszczą słodycze, cukierki i ciastka, tylko wtedy gdy ktoś nam je podaruje. I często z chęcią zamieniamy cukierka na pyszną kanapkę z ulubionym serem i pomidorem...

Choć nie ukrywam, że czasem zdarza nam się dziwny głód czekoladowy i wtedy robimy szybką wycieczkę do pobliskiego sklepu, gdzie czekolada zostaje spałaszowana w tempie błyskawicznym - czasem jeszcze zanim zdążymy za nią zapłacić więc z uśmiechem na twarzy pokazujemy pani w kasie papierek po zjedzonej tabliczce :)

Zazwyczaj, gdy odwiedzamy znajomych, na stole obok herbaty i kawy pojawiają się jakies herbatniki, czekoladki albo inne wytwory cukiernicze. Z kolei u innych znajomych, którzy mają dzieci, zawsze zastanawia nas dlaczego dzieciaki tak intensywnie przeszukują kuchenne szafki - dobrze wiedzą, co ich mamy tam ukrywają :)

Za to ostatnio robiąc porządki w czasopismach kulinarnych i porozrzucanych kartkach z przepisami od znajomych, znalazłam tą oto super recepturę na muffiny. Ale są to niezwykłe muffiny bo nie są słodkie ale lekko pikantne...

Muffiny z szynką i emmentalerem

Magazyn 'Feel Good Food'

Składniki na 6 muffinów:

225g mąki pszennej

1 łyżka proszku do pieczenia

1 łyżka bulionu z kurczaka w granulkach

1/4 łyżki świeżo mielonego pieprzu

75g sera Emmentalera lub Gruyere (opcjonalnie)

garść szczypiorku

2 duże jajka

150ml mleka

50ml oliwy 'Extra Virgin'

75g szynki wędzonej

Ponadto: blacha do pieczenia muffinów i papierowe foremki.

Wymieszać wszystkie suche składniki w misce, pozstawiając trochę sera i szczypiorku, przykryć i schłodzić w lodówce. W osobnej misce wymieszać jajka, mleko, oliwę i 1 łyżkę letniej wody, przykryć i umieścić w lodówce do schłodzenia.

Godzinę przed podaniem, podgrzać piekarnik do 200 stopni, 180 stopni jeśli z wentylatorem. Wymieszać mokre składniki z szynka, dodawać powoli do suchych składników, tworząc wilgotne, grudkowate ciasto, upewniając się, że nie ma grudek niezmieszanej mąki. Przekładać mieszankę łyżką do papierowych foremek ułożonych na blasze muffinowej i opruszyć każdą pozostałym serem i szczypiorkiem. Piec przez 30 minut lub aż muffinki będą rumiane, chrupiące i pachnące. Podawać na ciepło z dodatkowym masłem do smarowania, według uznania.

**** Szczypiorek i Emmentaler można zastąpić świeżym tymiankiem i dojrzałym ser Cheddar.

Nam smakowały a Wam?

Międzynarodowy Dzień Kuchni Włoskiej

2011-01-09T00:42:00.007Z

Każdy, kto kocha włoską kuchnię czeka na następną, już 4 edycję Międzynarodowego Dnia Kuchni Włoskiej. Tradycyjnie, odbędzie się on 17 Stycznia 2011. Dzień ten oznacza wielkie ogólnoświatowe obchody prawdziwej kuchni włoskiej.

W ubiegłym roku mieliśmy przyjemność świętować ten dzień w Kulinarnych Impresjach i dowiedzieliśmy się, jak przygotować autentyczne Tagliatelle al Ragu Bolognese. W tym roku oficjalnym daniem jest Pesto alla Genovese, które powstało w Genovese, w regionie Liguria. Pesto jest jednym z najbardziej popularnych surowych sosów, którego receptura powielana jest w wielu wariantach, w zależności od kraju.

Tego dnia, wraz z szefami kuchni z ponad 40 krajów będziemy brać udział w przygotowaniu autentycznego Pesto alla Genovese. Jednakże, każdy smakosz włoskiej kuchni może dołączyć do nas w tej uroczystości.

GVCI - Wirtualna Grupa Włoskich Kucharzy, to związek ponad 900 profesjonalnych kucharzy włoskiego pochodzenia, pracujących w 70 krajach. Wszyscy pracują razem na rzecz zachowania i poprawy poziomu jakości i autentyczności produktów włoskiej kuchni na świecie. Możesz przeczytać więcej o GVCI tutaj.

Tak więc, zapraszamy Was 17 stycznia do wspólnego przygotowania autentycznego Pesto alla Genovese z GVCI.

Niektórzy z was mogą mieć trudności ze znalezieniem poszczególnych składników, w zależności od kraju. Ale jesteśmy pewni, że to niesamowite Pesto alla Genovese można łatwo przyrządzić w domu przy użyciu świeżej bazylii, orzeszków piniowych, Parmigiano Reggiano, świeżego czosnku, soli morskiej i dobrej jakości oliwy z oliwek "Extra Virgin". Jedyne narzędzia potrzebne do jego przygotowania to: marmurowe moździerz i drewniany tłuczek.

Do zobaczenia 17 stycznia!!!!

Nocne pieczenie....

2011-01-06T04:08:00.004Z

Muszę przyznać, że pieczenie, gotowanie i wszystko, co jest związane z kucharzeniem, to dla nas jak terapia odstresowująco – relaksująca. Może brzmi to nieco dziwnie, ale naprawdę relaksujemy się w naszej kuchni. Szkoda tylko, że jest trochę mała. Chcielibyśmy być w posiadaniu tych wszystkich fantazyjnych naczyń kuchennych i gadżetów, ale obawiam się, że w naszej kuchni jest za mało miejsca aby to wszystko pomieścić, przynajmniej narazie. Dlatego, naszym największym marzeniem do spełnienia w najbliższej dekadzie jest 'posiadanie wielkiej kuchni z dużym stołem dla całej rodziny i znajomych ...'.

Zresztą, co tu dużo gadać, mówiliśmy o relaksowaniu się w kuchni ... To prawda, relaksujemy się podczas gotowania, siekania, mieszania itp... To świetna okazja aby pomyśleć, wyłączyć się na chwilkę, albo po prostu kontemplować zapachy i aromaty… nawet podczas siekania cebuli :) hehehehe Dlatego właśnie lubimy przebywać w naszej kuchni ….

Ostatnimi czasy dość często gotujemy lub pieczemy w nocy. Czy to bezsenność? Nie wiem ;) ale kogo to obchodzi! Jest coś magicznego w pieczeniu, zwłaszcza chleba podczas gdy wszyscy dookoła śpią ... Ahhh ... zapach takiego chleba wyjetego prosto z pieca - czy jest coś lepszego?

Jakiś czas temu, na jednym z naszych ulubionych blogów, znalazłam ten wspaniały przepis na chleb pieczony w puszkach. Pierwotnie przepis pochodzi z książki Jamiego Olivera Jamie's Kitchen ". Zajęło trochę czasu zanim upiekliśmy ten chleb bo w pierwszej kolejności musieliśmy zgromadzić 8 puszek po pomidorach w sosie własnym. Ale koniec końców, udało się – i to był świetny moment… spokojna noc, ciepło domu, światło świec na kuchennym blacie….. ach…

Chleb pieczony w puszkach (z pomidorkami koktajlowymi i czosnkiem)

Skladniki na 6-8 chlebkow w puszkach:

Ciasto chlebowe:

1 kg mąki pszennej

625 ml letniej wody

30 g świeżych drożdży lub 3 saszetki (po 7 g) drożdży suszonych instant

2 łyżki cukru

2 płaskie łyzki soli morskiej

Ponadto:

1 kg pomidorków koktajlowych (na gałązkach)

1 główka czosnku

1 garść świeżej bazylii

sól morska

świeżo mielony czarny pieprz

1-2 suszone papryczki chili (opcjonalnie)

dobrej jakości oliwa

6-8 puszek po pomidorach lub innych warzywach konserwowych, umytych i wyłożonych papierem pergaminowym lub dobrze wysmarowanych w środku oliwą.

Ustaw maszynę na cykl ugniatania ciasta chlebowego. Ponieważ dostałam ten wielofunkcyjny robot kuchenny na urodziny, pozwalam mu wykonywać tą pracę za siebie :). Jeśli nie macie robota, po prostu wysypać mąkę na stolnicę lub czysty blat i zrobić w niej wgłębienie. Do zagłębienia wlać połowę wody, dodać drożdże, cukier, sól i wymieszać. Powoli lecz zdecydowanie mieszać mąkę z wnętrza kopczyka z resztą składników (starać się nie naruszać ścian kopczyka), ponieważ wówczas woda rozleje sie po blacie. Kiedy masa w zagłębieniu będzie miała konsystencję śmietany, wlać mieszankę pomidorowo-czosnkową wymieszaną z wodą (zamiast pozostałej wody). Zagnieść ciasto, ewentualnie podsypując lekko dodatkową maką, tak by powstało elastyczne i lśniace ciasto, które się nie klei. Odstawić na 30 min. do wyrośnięcia.

W międzyczasie rozgrzać piekarnik do 150 stopni i umieścić pomidory, cały czosnek, bazylię, sól, pieprz, chili do żaroodpornego naczynia i włożyć do piekarnika na około godzinę. Kiedy wszystkie składniki będą już upieczone, usunąć skórki z pomidorów i czosnku. Użyj miksera do wymieszania wszystkich składników i następnie dodać mieszaninę do ciasta i ugniatać, aż ciasto będzie gładkie.

Następnie, ciasto dzielimy na części (jeśli chcemy, możemy upiec również cały bochenek lub kilka mniejszych, atrakcyjniej jednak wygladaja te chlebki pieczone w puszkach), przełożyć je do wcześniej wysmarowanych oliwą puszek, na wierzchu ułożyć pomidorka koktajlowego na gałązce wciskając go lekko w ciasto. Odstawić na 30 minut aby chlebki podrosły (powinny podwoić swoją objętość).

Piekarnik nagrzać do temp. 180°C. Piec chlebki ok. 20 min aż będą złotobrązowe i chrupiące (jeśli pieczemy jeden duży bochenek, musimy go piec 10-15 min. dłużej). Po upieczeniu, umieścić chelbki na kratce i studzić co najmniej 30 minut.

I gotowe!!!! Smacznego.

Wszystko nowe...

2011-01-04T23:24:00.005Z

Witamy w Nowym Roku!!!!

Z nowym rokiem przychodzą nowe wyzwania, nowe obowiązki, postanowienia... Mimo, że w naszym życiu niewiele się zmienia z dniem 1 stycznia, to jednak czujemy że jest jakoś inaczej, świeżo, wszystko jakby zaczyna się od nowa… i to jest chyba najfajniejsze uczucie… Budzi się nowy rok, nowe nadzieje, uczucia a te, o których chcemy zapomnieć ulatniają się w mgnieniu oka….
Jak już tu sobie o nowościach rozmyślamy, to w związku z tym, na blogu pojawiło się kilka nowych rzeczy. Na pierwszy rzut oka, trochę zmian technicznych…. Mamy nową tapetkę – mojego pomysłu, Jarkowego wykonania. Ale to nie wszystko! Chcąc uchwycić zmienność pór roku i klimatów kulinarnych panujących w naszej zacisznej kuchni, postanowiliśmy nadać blogowi graficzny klimat odzwierciedlający każdą z pór roku, używając do tego fotografie wykonane przez Jarka. Konsekwentnie, z nadejściem wiosny pojawi się wiosenna tapetka i tak dalej i tak dalej… Zmianom uległy też inne drobne gadżety na blogu ale pozostawiamy to Wam do wglądu.

I jeszcze jedna niespodzianka dla naszych drogich międzynarodowych przyjaciół i nieznajomych – od następnego wpisu blog będzie dwujęzyczny : polsko – angielski.
Kulinarne Impresje pojawiły się też na Facebook’u… :)

Ach, zapomniałabym: Bierzemy też udział w konkursie na blog roku 2010 w kategorii 'Moje zainteresowania i pasje'. O postępach konkursu będziemy pisać w kolejnych postach....

Ale zostawiając już tematy techniczno - nowinkowe, z okazji pierwszych urodzin Kulinarnych Impresji urządziliśmy sobie małą ucztę, której głównymi bohaterkami były owoce morza, tj. małże. Te piękne i duże przysmaki śródziemnomorskie, zakupione w naszym lokalnym markecie rybnym, aż się prosiły o swą obecność na naszym stole... :) I znalazły się!!!

Małże w sosie curry
przepis Sophie Braimbridge z książki 'Stylish mediterranean in minutes'.

Składniki:1kg świeżych małży
1 średnia cebula
2 ząbki czosnku
3 łyżki oliwy z oliwek 'Extra Virgin'
1 łyżeczka tajskiej pasty curry
200ml białego wina wytrawnego
2 łyżki śmietanki kremówki
2 łyżki świeżej pietruszki

Przygotowanie:Wymoczyć małże w zimnej wodzie i oczyścić z wąsów. Otwarte już małże należy wyrzucić. W międzyczasie rozgrzać oliwę i dodać drobno pokrojoną cebulkę i czosnek. Dusić mieszając przez chwilkę do zrumienienia około 5-7 minut. Następnie dodać pastę curry i dusić kolejną minutę. Zwiększając ogień, dodać odsączone z wody małże, dusić pod przykryciem przez kolejną minutę, po czym zalać małże winem i śmietanką kremówką i dusić pod przykryciem 5 minut aż wszystkie małże się otworzą i przesiąkną aromatami sosu. Na minutę przed podaniem, obsypujemy małże świeżą pietruszką i voila!!!
Tak przygotowane małże podajemy w garnku, w którym się gotowały, w towarzystwie chrupiącej bagietki maczanej w sosie.

Warto jest podać każdemu smakoszowi miseczkę z letnią wodą i plasterkiem cytryny i serwetki do mycia rąk.

Smacznego!!!

Dziś Sylwester i coś jeszcze....

2010-12-31T14:12:00.003Z

Dziś żegnamy 2010....

Wszyscy dookoła zadają sobie pytania - czy ten rok był udany, czy spełniły się nasze życzenia wymyślone w roku poprzednim, czy poznaliśmy nowych ludzi, czy nasi szczerzy przyjaciele są nadal naszymi przyjaciółmi, czy układało nam się w pracy, w miłości i tak dalej i tak dalej....

Dla nas ten rok również był obfitujący w różne wydarzenia... i te piekne, których nie zapomnimy do końca życia i te niezbyt przyjemne, z którymi musieliśmy się uporać. Jednak w tym roku podeszliśmy dość beztrosko do jakichkolwiek poważnych podsumowań... całkowicie oddaliśmy się świątecznemu szaleństwu z rodziną i najbliższymi przyjaciółmi (nawet jeśli kontaktowaliśmy się z nimi tylko na skypie ze względu na dzielące nas tysiące kilometrów)... Śmiem nawet przyznać, że jest tak uroczo i radośnie, iż zapomnieliśmy z Jarkiem o całym bożym świecie.... heheheheh...

Jest jednak jedna rzecz, o której chcielibyśmy wspomnieć - dzisiejszego dnia rok temu zrodził się pomysł prowadzenia tego bloga i chęć podzielenia się z Wami naszymi kulinarnymi podróżami i refleksjami.... i tak właśnie 31 grudnia 2009 roku powstały Kulinarne Impresje :) I choć pierwszy post pojawił się 2 stycznia 2010 to jednak prace przygotowujące blog do zaistnienia w sieci odbywały się już od sylwestrowego popołudnia. Aby uczcić tą okoliczność, przygotowujemy dla naszych czytelników małą niespodziankę... ale dziś nic nie powiemy...pssss...

Teraz stroimy się do szampańskiego przywitania Nowego Roku... 2011... jaki on będzie? Nie wiemy....

Ale życzymy sobie i wszystkim czytelnikom Kulinarnych Impresji, wystrzałowego wieczoru oraz wspaniałego i pomyślnego Nowego Roku 2011. Niech obfituje w same pozytywne wibracje oraz nowe, jeszcze ciekawsze przygody kulinarne....

Do zobaczenia w Nowym Roku!!!

Daria & Jarek

Świąteczna zmiana smaków... :)

2010-12-28T23:05:00.003Z

Ach, co za Święta!

Duża ilość smakowitych tradycyjnych polskich potraw, świetne towarzystwo, niekończące się rozmowy przy stole, choinka, życzenia, prezenty... wszystko to, co w Świętach kochamy najbardziej...

Po spałaszowaniu wszystkich resztek z wigilijnego menu, przyszedł czas na zmianę klimatu kulinarnego... dziś indyjsko! Jarkowa impresja jakiegoś przypadkowego przepisu, który kiedyś zauroczył go na jednej ze stron internetowych. Pozwoliliśmy sobie nazwać to danie zwyczajnie....

Kurczak po indyjsku - Jarkowa inspiracja

Składniki:

3 średniej wielkości filety z kurczaka

2 łyżki stołowe kurkumy

1 łyżka kminu rzymskiego

duża garść świeżej kolendry

sól

6 ząbków czosnku

3cm świeżego korzenia imbiru

1/2 szklanki jogurtu greckiego

1/2 łyżeczki płatków chilli

1 łyżeczka słodkiej papryki w proszku

1 mała czerwona cebula

2 łyżki przecieru pomidorowego

1 łyżka oliwy z oliwek (do marynaty)

3 łyżki oleju słonecznikowego (do smażenia)

sok z połowy cytryny

Przygotowanie ryżu:

1 szklanka ryżu basmati

przyprawa 'pilau rice' (opcjonalnie)

Sałatka:

1 duży ogórek

1/2 szklanki jogurtu greckiego

garść świeżej mięty

2 łyżki soku z cytryny

1 ząbek czosnku (wyciśnięty przez praskę)

kilka gałązek świeżej kolendry do dekoracji

Marynata do mięsa:

Do miseczki wlewamy sok z połowy cytryny (zostawiamy 1 łyżkę soku na później). Dodajemy 1 łyżkę kurkumy w proszku, słodką paprykę, przeciśnięty przez praskę czosnek, drobno posiekany imbir i kolendrę. Dodajemy szczyptę soli i 1 łyżkę oliwy z oliwek. Całość dokładnie mieszamy i dodajemy pokrojone w kostki kawałki filetów z kurczaka. Odstawiamy na pół godziny.

Rozgrzewamy na patelni olej i podsmażamy na niej kurczaka. Następnie odkładamy kurczaka do miseczki. Na pozostałym na patelni oleju podsmażamy drobno posiekaną czerwoną cebulę, dodajemy pozostałą część kurkumy, kminu rzymskiego i płatków chilli. Po minucie dodajemy przecier pomidorowy oraz pozostałość soku z cytryny i po kolejnej minucie dodajemy około 1 szklanki wody. Mieszamy wszystko i nie przerywając dodajemy stopniowo jogurt grecki. Opruszamy szczyptą soli do smaku i dodajemy kurczaka. Całość mieszamy i przykrywamy pokrywką. Zmniejszamy ogień i zostawiamy pod przykryciem na około 15 minut mieszając od czasu do czasu.

W oddzielnym garnku gotujemy ryż w proporcjach 1 szklanka ryżu na 2 szklanki wody. Do ryżu dodajemy 2 łyżki przyprawy 'pilau rice'. Na małym ogniu, pod przykryciem dusimy ryż przez około 10 -12 minut. Następnie wyłączamy palnik i zostawiamy na kolejne 5-10 minut do wchlonięcia całej wody.

W międzyczasie przygotowujemy sałatkę z ogórków i jogurtu greckiego, oraz pozostałych składników. Będzie ona świetnie towarzyszyć naszemu daniu.

Życzymy smacznego i wszystkim, którym nie udało nam się złożyć świątecznych życzeń, teraz je składamy!!!

Blogowe Święta i Pasztet z Łososia

2010-12-22T23:50:00.002Z

No właśnie.... na wszystkich kulinarnych blogach na dobre zawitały już Święta... przeglądając kolejne strony moich ulubionych blogowiczek i blogowiczów nie mogę wyjść z zachwytu... życzenia, piękne zdjęcia, pyszne przepisy, a z każdym z nich zapach... wręcz unosi się w pamięci jak ten kiedy siedziałam w kuchni jako dziecko i podglądałam mamę jak pichci te wszystkie wigilijne pyszności. Właśnie z tymi zapachami moich ulubionych potraw (nie z prezentami) kojarzą mi się Święta Bożego Narodzenia...

To pierwsze Święta na naszym blogu i mamy nadzieję, że nie ostatnie! Przygotowania do Wigilii trwają jak co roku prężnie... ale w tym roku jakby piękniej i radośniej... A to za sprawą obecności.... Mamy!!! Jak to bywa z życiem na obczyźnie, nie zawsze mamy okazję spędzać Święta z najbliższymi. Ale w tym roku jest inaczej! Dlatego będą to jedne z tych bardziej wyjątkowych i tych, które pamiętam z dzieciństwa, kiedy to wszyscy biegali po domu, ktoś ubierał choinkę, ktoś robił ostatnie zakupy a Mama dzielnie stała na czele całego tego zamieszania.... :) Przy naszym stole wigilijnym zagości w tym roku również kilku przyjaciół, którym nie dane było spędzać Świąt w rodzinnych domach, ale przyrządzą swoje własne domowe smakołyki, z ktorych pełne sprawozdanie zamieścimy już niedługo.

Dziś postny pasztet z łososia, który podpatrzyłam u Patrycji.

Pasztet z łososia

50g masła
papryczka chilli w proszku

świeżo mielony czarny pieprz
2 łyżeczki sosu rybnego (Nam Pla)
2 łyżeczki sosu ostrygowego
szczypta soli
4 spore filety z łososia ok. 700-750g (bez skóry i ości)
100ml białego wina
1-2 łyżeczek octu balsamicznego
kurkuma
3 średnie słodkie ziemniaki (ok.400-450g)
3 jajka

Słodkie ziemniaki obrać i ugotować. Pozostawić do przestygnięcia.
W rondlu rozpuścić masło, dodać szczyptę chilli, po chwili sos rybny i ostrygowy, dokładnie wymieszać.
Dodać filety łososia, przekrojone na pół, posypać je szczyptą soli, wlać białe wino, po chwili dodać kurkumę (na czubku noża) i potrząsnąć garnkiem, by połączyć składniki sosu. Garnek przykryć.
Rybę gotować na małym ogniu, aż będzie miękka, wtedy zdjąć pokrywkę, płomień zwiększyć na średni i gotować, aż sos lekko zgęstnieje i zmniejszy swoją objętość o połowę.
Rybę pozostawić do przestygnięcia.
Letniego łososia dokładnie rozgnieść widelcem (nie miksować!) wraz z sosem, w którym się dusił (zanim doda się żółtka masa powinna być letnia lub prawie zimna).
Dodać żółtka i dokładnie wymieszać, masa zgęstnieje i stanie się gładka.
Dodać ostudzone słodkie ziemniaki, rozgnieść je widelcem, aż cała masa się połączy.
Masę doprawić do smaku chilli (ok.2szczypty) i świeżo mielonym czarnym pieprzem (ok.1 szczypty) oraz odrobiną sosu rybnego (do smaku), ponownie dokładnie wymieszać, dodać ocet balsamiczny lub winny, wymieszać i dodać odrobinkę kurkumy, ponownie wymieszać. Białka ubić na sztywną pianę i dodawać do partiami do masy rybnej. Delikatnie wymieszać i przełożyć do lekko natłuszczonej foremki wyłożonej pergaminem. Piec w 180-190st.C przez 1 godz.
Pozostawić w foremce do całkowitego ostygnięcia.
Podawać z ulubionymi sosami, najlepiej na bazie jogurtu. Choć my użyliśmy sosu creolskiego chilli.

Życzymy Wam smacznego i spokojnej nocy. :)

Gulyás - smak Węgier

2010-12-14T00:06:00.025Z

Gulasz jest bez wątpienia jedną z tych potraw, które obok bigosu, kapuśniaku czy beefstrogonowa są znane i lubiane przez niemalże wszystkich. Podobnie jak pozostałe potrawy, które są swoistym miszmaszem składników, gulasz smakuje najlepiej na drugi, trzeci dzień od zrobienia.

Tradycyjny węgierski Gulyás był przyrzadzany w formie zbliżonej do potrawy z gęstym sosem jaką znamy w Polsce. Jednak wyewoluował do postaci zupy, dla której zarezerwowana jest nazwa Gulyás albo Gulyásleves. Gulasz jaki my znamy podobny jest raczej do Pörkölt czyli gęstej wersji Gulyás'u przyrządzanych do pewnego momentu dokładnie w ten sam sposób. Gulasz w wersji gęstej jest do dzisiaj jedną z podstawowych potraw serwowanych przez węgierskich pasterzy podczas kiedy wersja w postaci zupy najczęściej podawana była na stołach rolników.

Z węgierskiego domu

Jak to mamy w zwyczaju niejednokrotnie pytamy swoich znajomych o ich kulinarne preferencje, tradycje w domowej kuchni i ulubione wariacje smakowe. Przy rozmowach o kuchni i jedzeniu z moja koleżanką z Węgier nie mogło się obyć bez ochów i achów nad aromatem, głębią smaku i kolorami gulaszu. Ale ponieważ nasza forma gulaszu zdecydowanie odbiega od tradycyjnej węgierskiej, poprosiłem ją o przepis wg którego robi się Gulyás w jej domu. Oto on.

Jednym z głównych składników Gulyás'u-zupy jest.. i tu na pewno niejednego zaskoczę, marchewka, a na stół podajemy ją z.. i tu następne zaskoczenie, ze swego rodzaju kluskami. Kluski, zwane nokedli, są małe, wielkości połowy paznokcia i ręcznie robione.

Preferowanym mięsem na gulasz jest wołowina. Tradycyjnie więc po wizycie w sklepie halalskim i zakupie doskonałej wołowiny wziąłem się do przygotowania gulaszu.

Nie zaczynajcie bez przygotowania wszystkich składników. A więc na blacie kuchennym, ląduje:

Gulyás

600 gram wołowiny dobrej jakości

1 duża cebula

4 ziemniaki

1 pietruszka

3 marchewki

2 papryki węgierskie (żółto-zielone, znane również jako tureckie), ważne żeby użyć tego gatunku ponieważ nadaje on charakterystyczny smak

1 papryka zielona, długa

3 pomidory, słodkie i aromatyczne

1 łyżka słodkiej papryki w proszku

1 łyżeczka kminku

szczypta pieprzu

Nokedli

1 jajko

mąka

Do dzieła

Najważniejsza część przygotowania prawdziwego gulaszu to obsmażenie posiekanej drobno cebuli. Na łyżce oleju smażymy ją aż się zacznie rozlatywać przy czym uważamy żeby nie zaczęła się przypalać. Następnie odstawiamy patelnię z ognia i dodajemy paprykę w proszku i pozwalamy uwolnić się aromatowi w rozgrznym tłuszczu z cebulą. Stawiamy patelnię z powrotem na palniku i dodajemy wołowinę pociętą w kawałki "na kęsa" i obsmażamy aż się ładnie zamkną pory zatrzymując sok w mięsie. Dodajemy kminek i pieprz.

Po kolejnej minucie dodajemy posiekane pomidory i paprykę i dusimy aż mięso jest prawie gotowe.

Dolewamy gorącą wodę około 2-3 litry, ziemniaki, marchewkę i pietruszkę i gotujemy do miękkości mięsa. Mięso powinno się rozpływać w ustach.

Podczas kiedy Gulyás się gotuje rozrabiamy jajko z mąką i szczyptą soli na ciasto i formujemy w palcach małe kluseczki. Proces czasochłonny ale naprawdę warto poświecić ten czas żeby później móc rozkoszować się pełnią smaku zupy gulaszowej.

Kiedy mięso jest miękkie dodajemy kluseczki i po kolejnych 5-10 minutach i doprawieniu solą do smaku zupa jest gotowa do podania.

Smacznego

Gnocchi czy kopytka? Oto jest pytanie!!!!

2010-11-14T22:44:00.001Z

Jak tylko sięgnę pamięcią - w domu mama była szefową kuchni i zawsze wymyślała nam dania tak różne, żeby jej niejadki (ze mną na czele) coś posmakowały i nie schudły za bardzo - jak to w polskim domu....

Największy jednak uśmiech pojawiał się na mojej twarzy, gdy mama robiła kopytka.... kopytka z sosem grzybowym, kopytka z wołowiną w sosie własnym, kopytka z cebulką i pamiętnymi skwarkami.... ach....rodzajów dań z kopytkami było tyle ile mama zdołała wymyslić.... :)

Potem w szkole średniej pojechałam na swoją pierwszą wycieczkę do Włoch. I jakie było moje zdziwienie, gdy na oślep zamawiając obiad z menu w barze poprosiłam o gnocchi.... tak ładnie brzmiąca nazwa, naprawdę myslałam, że dostanę na talerzu jakieś egzotyczne danie... już prawie byłam z siebie dumna gdy nawet poprawnie ją wymówiłam... i co zobaczyłam? na moim talerzu wylądowała kupka niczego innego jak kopytek tylko we włoskim wydaniu z sosem pomidorowym z bazylią i mozzarellą....

Dziś w ramach włosko - polskich reminiscencji :

Gnocchi - Kopytka z sosem pomidorowym, bazylią i mozzarellą

(przepis od mamy zapamiętany z dzieciństwa)

Składniki na 2 osoby:

Czas wykonania: 30 minut

Gnocchi - Kopytka:

1 wielki ziemniak

1 jajko

1/2 - 3/4 szklanki mąki pszennej

Sos pomidorowy:

1 puszka pomidorów San Marzano

3 ząbki czosnku (my lubimy dużo)

2 łyżki oliwy z oliwek Extra Virgin

sól i pieprz do smaku

szczypta płatków chilli

garść świeżej bazylii

200g sera mozzarella

kilka gałązek bazylii do dekoracji

Ugotowane ziemniaki przepuścić przez maszynkę lub praskę. Gdy całkiem ostygną połączyć je z jajem i mąką, posolić i dokładnie, ale szybko wymieszać, podzielić na części. Na oprószonej mąką stolnicy toczyć wałeczki grubości palca, lekko spłaszczyć, kroić ukośne kluski, wrzucać je do dużej ilości osolonego wrzątku. Gotować 2-3 mm, licząc od wypłynięcia kopytek na powierzchnię.

Składniki sosu pomidorowego łączymy w rondelku i dusimy około 10 minut. Na końcu dodajemy bazylię i zalewamy sosem nasze gnocchi - kopytka. Mozzarellę rozdzieramy na malutkie skrawki i posypujemy sos, dekorując resztą świeżej bazylii.

Świetne, proste i nasze ulubione!!!!

Smacznego!